Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Ρωμανός Γιώργος / Βιβλία / Γιούντιν - Κριτική - Συνέντευξη - Ταινία εισήγηση



Γιούντιν, Μια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, 

μυθιστόρημα, σελ. 416, εκδόσεις Άγκυρα

_____________________________________
Κριτική, Συνέντευξη, Ταινία - Βίντεο Εισήγηση  
_____________________________________

Διαβάστε εδώ 
1.  Η συγγραφέας, Μαρία Ψωμά - Πετρίδου, γράφει, στο Eyeland.gr:
2. Ο Γιώργος Ρωμανός στη Θεσσαλονίκη, στην ΕΡΤ3 και την εκπομπή "Βουστροφηδόν",
μιλάει με τον δημοσιογράφο Γιώργο Καλιεντζίδη. Βίντεο.
3. Γιούντιν, μια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη. 
Ενα βίντεο από τις εκδόσεις Άγκυρα.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Ρωμανός Γιώργος / Βιβλία / Γιούντιν -Μια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, Μυθιστόρημα

Μόλις κυκλοφόρησε
_______________________________________________________


Γιούντιν, Μια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, Μυθιστόρημα, σελ. 411, εκδόσεις Άγκυρα

Γιούντιν
Μια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη
Μυθιστόρημα

Η Αντζέλ, Μια γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, είναι Εβραία και αφηγείται την ιστορία της οικογενείας της, που αρχίζει πριν από τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και φτάνει στη δεκαετία του 1990. Η οικογένειά της έχει φιλικές σχέσεις με μία άλλη οικογένεια, χριστιανών.
Στην Κατοχή, μέσα από τις δύο οικογένειες, θα ξεπηδήσουν δυο μεγάλοι έρωτες, ένας ιδεαλιστικός και ένας κολασμένος. Η αδελφή της Αντζέλ, η Λέα, θα βιώσει την κορύφωση του μεγάλου της έρωτα, μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Λόρυ, κόρη της Λέα, προσπαθεί να ξεπεράσει τον δικό της νοσηρό και αδιέξοδο έρωτα ζητώντας βοήθεια από την ψυχαναλύτριά της.
Η μικροϊστορία των ασήμαντων ανθρώπων σε μετωπική σύγκρουση με την επίσημη Ιστορία. Ντοκουμέντα και μυθοπλασία αποκαλύπτουν τα καλά κρυμμένα μυστικά της Θεσσαλονίκης και των θυμάτων της εποχής εκείνης. Οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί. Οι Γερμανοί και ο ρόλος των Βουλγάρων. Ποιος πρόδωσε, ποιόν; Ποιος ο ρόλος των δωσίλογων, και της εβραϊκής κοινότητας; Τι συνέβη μετά, στον Εμφύλιο; Πώς ‘φτάσαν όλα αυτά να επηρεάζουν τη χώρα μας σήμερα;
Κομμάτια ζωής, αφημένα, μεταξύ ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρω­σης και σοβιετικών Γκουλάγκ.
Γιώργος Ρωμανός / Βιογραφικά στοιχεία


Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Ρωμανός Γιώργος Πολιτική / Δοκίμια / Οι Εξωχώριοι, οι Ενδοχώριοι και οι Επικυρίαρχοι




Γιώργος Ρωμανός

Οι Εξωχώριοι, οι Ενδοχώριοι, και οι Επικυρίαρχοι
Η πολιτική αφήγηση της Κρίσης, και το χωρίς όρια κέρδος

πολιτική – κοινωνική αφήγηση είναι μια πολύ σπουδαία υπόθεση, για να την εμπιστευτεί κανείς σε πολιτικούς και οικονομολόγους, ειδικά σε αυτούς που έδρασαν στα πλαίσια του καθεστώτος του κυβερνητισμού στη χώρα μας, τα τελευταία 38 χρόνια. Και τούτο, γιατί η Αφηγηματολογία είναι μια επιστημονική θεωρία - επιστήμη, που λίγοι μπορούν να τη συναρτήσουν στην πράξη με την τέχνη της αφήγησης, μηδέ εξαιρουμένων και των δήθεν δόκιμων και εμπορικά γνωστών συγγραφέων. Αλλά, και γιατί, αυτός που θέλει να αφηγηθεί κάτι με πειστικότητα και να καταθέσει την ιδιοπρόσωπη, δημιουργική του άποψη, θα πρέπει, πριν από όλα, να έχει αποφασίσει, αντί παντός αντιτίμου, να καταθέσει αυταπόδεικτο, αδέκαστο δοκιμιακό λόγο, κυρίως ανιδιοτελή, που φυσικά δεν θα λαμβάνει υπόψη του το διαβόητο πολιτικό – κομματικό κόστος. Δηλαδή, να θέλει να ρισκάρει, κατά το κοινώς λεγόμενο. Και, το ρίσκο της εντιμότητας ήταν αυτό που κυρίως έλειψε στα χρόνια του μεταπολιτευτικού καθεστώτος.
Όμως, η αφήγηση για την Κρίση στην Ελλάδα, δεν μπορεί να ξεκινήσει από το εσωτερικό της χώρας, με κατεύθυνση το εξωτερικό. Κι αυτό, παρά την καταστροφή που έφερε ο κυβερνητικός δικομματισμός και η στυγνή, αντιδημοκρατική πολιτική του. Για τα αποτελέσματα αυτής της καταστροφής, σήμερα πια, συμφωνούν άπαντες, θύματα και θύτες.
Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, το ηθικό έλλειμμα ήταν και είναι τεράστιο. Η τερατωδών διαστάσεων κλοπή του ελληνικού χρήματος, επί 38 χρόνια, δεν έγινε μόνο από τα ανώτερα στελέχη του κυβερνητισμού, αλλά και με την άμεση συμμετοχή μεγάλου πλήθους γηγενών, κυρίως οπαδών και ψηφοφόρων του δικομματισμού, καθώς και δωσίλογων, εθελόδουλων στον ξένο παράγοντα, πολιτών. Η ηθική στην πολιτική ζωή της χώρας έχει χαθεί, και η οικονομία της μοιάζει με «βαρέλι δίχως πάτο», σύμφωνα με έκφραση κορυφαίου παράγοντα του κυβερνητισμού, ο οποίος φέρει προσωπικά μέγιστο μερίδιο ευθύνης, για την καταστροφή. Είναι επίκαιρα τα, παχύδερμης αναισθησίας, ψεύδη του ίδιου παράγοντα, γύρω από την περιβόητη λίστα φοροφυγάδων (λίστα Λαγκάρντ), που δεν είναι προϊόν κάποιας ελβετικής συνεργασίας, αλλά υποκλοπής, και την οποία ο ίδιος απέκρυψε επιμελώς. Όποιος γνωρίζει τι ισχύει στα καθεστώτα των εξωχώριων οικονομικών τόπων, εύκολα συμπεραίνει ότι αυτός ο Έλληνας πολιτικός ψεύδεται ασύστολα. Όλες αυτές οι χώρες, και ειδικά η Ελβετία, μέχρι σήμερα, και παρά τις συνεχείς πιέσεις των ΗΠΑ, Γερμανίας κ.ά. χωρών, δεν παρέδωσαν καμία λίστα. Αντίθετα, είναι οι Ελβετοί που έθεσαν θέμα ελβετικών «αντισταθμιστικών οφελών», δηλαδή να κάνουν και αυτοί έλεγχο στις αμερικανικές, βρετανικές, γερμανικές κ. ά. κρατικές τράπεζες. Κι αυτό, που είναι ένα όχι γνωστό γεγονός, μόνο ως ελβετικό, κρύο ανέκδοτο, των Άλπεων, ακούγεται. Όσον αφορά τις δήθεν «διαπραγματεύσεις», μεταξύ Ελλάδος και Ελβετίας, όπως διαβεβαίωνε ο προαναφερόμενος ψευδόμενος πολιτικός, ουδέποτε έγιναν, εκτός αν «διαπραγματεύσεις» νοούνται ένα δυο αιτήματα, που τέθηκαν κατά καιρούς, προς την ερμητικά κλειστή πλευρά της Ελβετίας, για λόγους πολιτικού άλλοθι.
Τέλος, ας σημειωθεί και το εξής: οι όποιες «διαπραγματεύσεις», που θα σχετίζονται με την Ευρωπαϊκή Κοινοτική Οδηγία, του Αυγούστου 2012, περί «Φορολόγησης Εισοδημάτων από Αποταμιεύσεις», (European Saving Tax DirectiveESTD), ακόμη και εάν γίνουν ποτέ και εάν καταλήξουν…, θα αφορούν σε φυσικά πρόσωπα, (βλέπε και λίστα Λαγκάρντ). Και όχι στις εξωχώριες ή «υπεράκτιες» εταιρίες, (οφσόρ), δηλαδή, στους «σκιώδεις κυρίαρχους της παγκόσμιας οικονομίας», όπως τις έχουν αποκαλέσει σε επανειλημμένα άρθρα τους οι Financial Times.

***
Η αφήγηση, λοιπόν, αναγκαστικά πρέπει να ξεκινήσει από το εξωτερικό της χώρας, γιατί εκεί εδράζονται οι μείζονες παράγοντες της Κρίσης, η οποία, ως γνήσιο τέκνο της μονοδιάστατης οικονομικής παγκοσμιοποίησης, έχει πλανητικό χαρακτήρα. Και, στη χώρα μας, μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών καταστροφικών παραγόντων, η πλάστιγγα γέρνει προς το μέρος των δεύτερων. Γιατί, υπάρχει διαφορά μεγέθους, αλλά και ειδικού πολιτικού βάρους.
Συγκεκριμένα, πρέπει να ξεκινήσει κανείς από τους Εξωχώριους και την εξωχώρια οικονομία. Δηλαδή, από εκείνη τη «φυλή» των ανθρώπων, που ζει και δραστηριοποιείται σε 42 νησιωτικά κράτη, ή και «ανεξάρτητα» ηπειρωτικά εδάφη (επισήμως… γνωστά, από τον ΟΟΣΑ), που ευνοούν τη φοροδιαφυγή σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτοί, και η άρχουσα τάξη τους, οι Επικυρίαρχοι, πρόσωπα αθέατα, «οι σκιώδης κυρίαρχοι…», που προαναφέρθηκαν, είναι που κινούνται σε όλο τον πλανήτη, αλλά σε ένα ανεξάρτητο οικονομικό επίπεδο, έτσι, ώστε κατά τα συμφέροντά τους, να παρεμβαίνουν στις ενδοχώριες οικονομίες. Παράλληλα, υπάρχουν κράτη, τα οποία ακόμη και εάν έχουν άμεση γεωγραφική σχέση με μια ήπειρο, π.χ., το Λιχτενστάιν με την Ευρώπη, οικονομικά δεν ανήκουν σε αυτή την ήπειρο, αλλά στο παγκόσμιο υπερ – κράτος των Εξωχώριων.
Ο επίσημος κατάλογος του ΟΟΣΑ, για τις εξωχώριες οικονομίες, δεν αποτελεί μέρος κάποιας θεωρίας συνωμοσίας, αλλά μια ωμή πραγματικότητα. Τα ονόματα αυτών των 42 εξωχώριων τόπων είναι γνωστά. Εκείνο που ίσως δεν είναι τόσο γνωστό είναι πως, το 2005, ο ΟΟΣΑ έκανε μια ανεπιτυχή, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, προσπάθεια να «συνετίσει» αυτές τις χώρες. Επτά, όμως, δεν έδειξαν κανένα πνεύμα συνεργασίας. Κι αυτές είναι: το πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν, το πριγκιπάτο του Μονακό, η Ανδόρα, η Λιβερία, τα νησιά Μάρσαλ, το Ναούρου και το Βανουάτου.
Γνωστότερος «εκπρόσωπος» των εξωχώριων τόπων και των Επικυρίαρχων, είναι ο Τζορτζ Σόρος, ενώ οι σημαντικοί αυτής της «φυλής», δεν εμφανίζονται. Απλώς κερδίζουν, σιωπηλά. Κυρίως, όμως, διευθετούν και διαχειρίζονται το παγκόσμιο οικονομικό πλέγμα, όπως θα δούμε μέχρι το τέλος αυτού του κειμένου. Πρόσφατα, μάλιστα, ανακοινώθηκε στον τύπο, ότι ο Τζ. Σόρος ενίσχυσε τον προεκλογικό αγώνα του προέδρου Ομπάμα, με δύο εκατομμύρια δολάρια. Μπορεί αυτή η ενίσχυση, από πλευράς ποσού, να είναι ασήμαντη, μπροστά στο σύνολο του προεκλογικού προϋπολογισμού του νυν προέδρου των ΗΠΑ, αλλά, όμως έχει μεγάλη σημειολογική και ηθική σημασία. Γιατί, έτσι πιστοποιείται πως ο πρόεδρος του αμερικάνικου κράτους αποδέχεται χρήματα από πηγές που, υπό άλλες συνθήκες, θα έπρεπε να θεωρούνται ελέγξιμες… Και βέβαια, πιστοποιείται ότι το εξωχώριο χρήμα έχει βρει δρόμους για ελεύθερη ροή, όχι μόνο προς τις ενδοχώριες οικονομίες και τράπεζες, αλλά και σε αυτά τα προεκλογικά κονδύλια του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ.
Οι δρόμοι ελεύθερης ροής και παλινδρόμησης χρήματος, ας είναι το πρώτο σημαντικό σημείο, που θα πρέπει να κρατήσουμε στη μνήμη μας, μιας και θα ακολουθήσουν και άλλα, σχετικά με την άμεση σχέση και αλληλεπίδραση εξωχώριας και ενδοχώριας οικονομίας, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι «Φορολογικοί παράδεισοι» ήταν ήδη γνωστοί, με αυτό το όνομα, από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Και, δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι χώρες που άφηναν πίσω τους οι αποικιοκρατικές δυνάμεις, και αναδεικνύονταν σε αυτές ελεγχόμενα, από τους αποικιοκράτες, τοπικά καθεστώτα. Έτσι, υπήρξε και υπάρχει μια διαρκώς επικαιροποιούμενη παγκόσμια φοροκλεπτική διεργασία, η οποία χάνεται στο βάθος της ιστορίας των αποικιών ή και του χρόνου.
Η υπόθεση αυτή ήρθε ξανά, με ένταση, στην επικαιρότητα, και με τον πλέον επίσημο τρόπο, όταν στις αρχές Απριλίου του 2009, ο τότε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, Γκόρντον Μπράουν, στη σύνοδο των G20, του Λονδίνου, ανακοίνωνε την απόφαση των ισχυρών της γης, ώστε «να δημιουργηθεί μια νέα παγκόσμια τάξη, η οποία θα αντιμετώπιζε δυναμικά την κρίση, και θα έδινε οριστική λύση στο ‘‘άγος’’ των φορολογικών παραδείσων.» Τότε, που λέγονταν αυτά, είχαν περάσει μόλις επτά μήνες από την κατάρρευση της Lehman Brothers, και η παγκόσμια οικονομία βυθιζόταν σε ύφεση.
Εύλογα προκύπτει το ερώτημα: «Αν αυτός είναι ο ρόλος των Εξωχώριων, τότε ποιος ο ρόλος των Ενδοχώριων παραγόντων, κυβερνητικών, οικονομικών και τραπεζικών;» Την απάντηση την παίρνουμε πάλι από επίσημες πηγές και μέσα από όσα έθεσε σε άλλη διάσκεψη των G20 (η οποία έγινε στο Λος Κάμπος του Μεξικού, στις 18 Ιουνίου 2012), ο ίδιος ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Μεξικανός, Άνχελ Γκουρία. Συγκεκριμένα, ο Γκουρία έθεσε το ζήτημα της αύξησης των ενδοχώριων φορολογικών εσόδων, ως αντίβαρο της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Όμως, μετά από έλεγχο που είχε πραγματοποιήσει ο ΟΟΣΑ, διαπιστώθηκε ότι τις κορυφαίες επιδόσεις φοροδιαφυγής στον κόσμο δεν τις είχαν οι Εξωχώριοι, αλλά οι Ενδοχώριοι, πολλοί από τους οποίους είναι μέλη του G20. Δηλαδή, ακριβώς εκείνης της ομάδας κρατών που εξέταζε, υποτίθεται, το ζήτημα της παγκόσμιας φοροδιαφυγής.
Έτσι, στην κορυφή της λίστας του φοροκλεπτικού κέρδους βρίσκονται, εκτός από την Ελβετία, η οποία δεν συμμετέχει στους G20, η Μ. Βρετανία, οι ΗΠΑ και άλλες, μεγάλες βιομηχανικές χώρες. Τις ίδιες εκείνες μέρες, σε πρωτοσέλιδο, οι Financial Times, του Λονδίνου, αποκάλυπταν ότι χιλιάδες πλούσιοι Βρετανοί φορολογούνται με συντελεστή 1% έως 1,25%. Αυτό γίνεται μεταφέροντας τα χρήματά τους σε νησιά της Μάγχης, με καθεστώς εξωχώριας οικονομίας, και σε υπερπόντιες κτήσεις, όπως τα Νησιά Τζέρσεϊ, κάνοντας χρήση βρετανικού οικονομικού φορολογικού κώδικα, γνωστού με το όνομα Κ2. Ανακοινώθηκε, από την ίδια (…) τη βρετανική κυβέρνηση, πως με τους ηπιότερους υπολογισμούς, οι Βρετανοί φοροφυγάδες κερδίζουν περισσότερα από 5,6 δισεκατομμύρια ευρώ, κάθε χρόνο.
Να, λοιπόν, το δεύτερο στοιχείο που πρέπει να κρατήσουμε στη μνήμη μας. Δηλαδή, ότι τους τρόπους της φοροδιαφυγής τους νομοθετούν οι Ενδοχώριοι. Γιατί, αν το «έμβασμα» Σόρος προήλθε από έξω προς τα μέσα, τα «εμβάσματα» προς φοροδιαφυγή των Βρετανών, και όχι μόνο αυτών, προέρχονται από μέσα προς τα έξω.
Όσον αφορά το πώς ακριβώς γίνεται η φοροδιαφυγή των Βρετανών, οι Financial Times, της Τρίτης, 19 Ιουνίου 2012, παρουσιάζουν όλο το σχέδιο, βήμα βήμα. Μάλιστα, στοχοποιούν, για ευνόητους λόγους, έναν εύκολο στόχο, τον Άγγλο ηθοποιό Τζίμι Κάρ. Αποκαλύπτουν το πώς έβγαλε στα Νησιά Τζέρσεϊ, 4,1 εκατομμύρια ευρώ (3,3 εκατομμύρια στερλίνες), και πήρε από εκεί «δάνειο» 100.000 στερλινών, για «τα προς το ζην», το οποίο, βάσει άλλου προνομιακού νόμου, είναι στην ουσία αφορολόγητο στη Βρετανία. Στο ίδιο φύλλο, και σε άλλο, σχετικό άρθρο, αναγράφονται οι δηλώσεις του υπουργού οικονομικών της Βρετανίας, Τζορτζ Όσμπορν, που ξεκαθαρίζει ότι η Βρετανία δεν θα συμμετάσχει σε καμία προσπάθεια τραπεζικής ενοποίησης της Ευρώπης, και ειδικά των τραπεζικών ελέγχων, οι οποίοι μοιραία θα οδηγήσουν και σε έλεγχο της φοροδιαφυγής.
Παράλληλα, ο δήμαρχος του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, με πρόσφατες δηλώσεις του, θύμισε ότι πρώτος αντιτάχθηκε στην επιβολή φόρων, επί των τραπεζικών συναλλαγών του Σίτι, αλλά και σε κάθε άλλο έλεγχο, σε όποια νέα χρηματοπιστωτικά προϊόντα–φούσκες προκύψουν. Την εικόνα συμπληρώνει η Le Figaro (Ιούνιος 2012), που μιλά για «συστηματικό σχέδιο της Βρετανίας, εναντίον κάθε προσπάθειας της Ευρώπης για ενοποίηση, προστασία των ευρωπαϊκών τραπεζών, για μεγαλύτερη διαφάνεια συναλλαγών και καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.»
Φυσικά, το «κεφάλαιο» της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, σε μια ολοκληρωμένη Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ανεξάρτητων Κρατών, δεν προχωράει μέχρι στιγμής, διότι όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη συμμετέχουν στη φοροαποφυγή, με τρόπους ανάλογους της Βρετανίας, η οποία δεν συμμετέχει καν στο Ευρώ.  
Παράλληλα, μερικές από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες διαδικτυακές εταιρείες του κόσμου, Google, Apple, Microsoft, Yahoo, Dell κ.α., που ο προϋπολογισμός κάποιων ξεπερνά τον προϋπολογισμό ενός κράτους, όπως η Ελλάδα, είναι από εκείνες που πληρώνουν ελάχιστους φόρους, κάνοντας χρήση Εξωχώριων «φορολογικών παραδείσων», οι οποίοι, όμως, βρίσκονται και μέσα σε εθνικά εδάφη. Έτσι, η Google πληρώνει φόρο μόνο για το 2,4% των κερδών της (το 2011 έφτασαν τα 9,74 δις. δολάρια), μεταφέροντας τα χρήματά της στην Ιρλανδία, εκμεταλλευόμενη ειδικό φορολογικό καθεστώς που υπάρχει εκεί. Από την Ιρλανδία, το χρήμα μεταφέρεται σε θυγατρική της Google, στην Ολλανδία, και από εκεί στις Βερμούδες, που είναι Βρετανική αποικία.
Το ίδιο χρονικό διάστημα (Ιούνιος 2012), οι New York Times δημοσίευσαν έρευνα σχετική με την Apple, η οποία είναι η μεγαλύτερη σε κεφαλαιοποίηση, εισηγμένη σε χρηματιστήριο, εταιρεία στον κόσμο. Και, διακινεί ποσά δεκάδων δισεκατομμυρίων, κυρίως μέσα από τις θυγατρικές της, οι οποίες είναι διασπαρμένες σε όλο τον κόσμο, και πρακτικά ανεξέλεγκτες. Ο τρόπος φοροδιαφυγής είναι «καθ’ όλα νόμιμος». Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στο Καπερτίνο, της Καλιφόρνιας, όπου αν και έχει συντελεστή φορολόγησης 8,84%, τα δηλούμενα κέρδη της εκεί είναι λίγα, σε σχέση με αυτά των θυγατρικών της, που βρίσκονται σε εξωχώριους τόπους. Έτσι, μια από τις σημαντικότερες θυγατρικές της, μέσω της οποίας γίνονται γιγαντιαίες επενδύσεις και επιτυγχάνονται ανεξέλεγκτα κέρδη, βρίσκεται 300 χιλιόμετρα μακριά από την έδρα της, στο Ρίνο, της Νεβάδα, όπου ο φόρος για την Apple είναι μηδενικός. Στην ίδια έρευνα, των New York Times, αναφέρεται ότι πολλές από αυτές τις θυγατρικές της Apple, δεν είναι παρά ταχυδρομικές θυρίδες ή γραφεία, κάπου στον κόσμο, στον όροφο ενός κτηρίου, ενώ τα ονόματα που αναγράφονται σε πινακίδες και κουδούνια, δύσκολα ταυτοποιούνται με φυσικά πρόσωπα.
Η κορύφωση του θέματος έρχεται με τον τελικό λογαριασμό επί της είσπραξης φόρων, στις ΗΠΑ. Αποδείχθηκε, πως 71 εταιρείες του κλάδου S&P500, της υψηλής τεχνολογίας, ανάλογες με την Apple, κατέβαλαν, το 2011, 33% χαμηλότερους φόρους, σε σχέση με όλες τις άλλες εταιρείες που συμμετέχουν στον δείκτη.
Αναμενόμενη, αν και αφελής, είναι η ερώτηση: «ποια μπορεί να είναι τα όρια του κέρδους που προκύπτει, είτε από τη φοροδιαφυγή είτε από πρακτικές επίσημου στοιχήματος, όπως, πχ., είναι τα διαβόητα Cds, “ασφάλιστρα οικονομικού κινδύνου”, και άλλα ανάλογα, στοιχηματικά τραπεζικά ή και χρηματιστηριακά προϊόντα.»
Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι, στην παγκόσμια φοροδιαφυγή και στη διακίνηση του «μαύρου» χρήματος συμμετέχουν τόσο οι G20 όσο και οποιαδήποτε άλλη χώρα έχει την ικανότητα συμμετοχής στο «παίγνιο». Κλασικοί φορείς αυτού του «παιγνίου» είναι οι τράπεζες μιας χώρας. Κρίσιμο στοιχείο είναι, ότι με τη διαβόητη «Παγκοσμιοποίηση», όλες οι τράπεζες του κόσμου είναι άμεσα ή έμμεσα διασυνδεδεμένες, όπως και κάθε (!) τόπος χρήματος.

***
Τα επιφανή παραδείγματα του παγκόσμιου καθεστώτος της φοροκλοπής είναι πολλά. Και η καταστροφή που σήμερα βιώνει η Ελλάδα, με τον όρο «Κρίση», δεν είναι παρά ένα μικρό επεισόδιο της ανάλογης παγκόσμιας, με τη διαφορά ότι αυτή συντελέσθηκε, στο εσωτερικό της χώρας μας, από μεγάλο πλήθος οπαδών του κυβερνητισμού, του καθεστώτος της Μεταπολίτευσης. Αυτοί αποτέλεσαν και τον εκτελεστικό βραχίονα των Εξωχώριων.
Ας δούμε, τώρα, τρία παραδείγματα, απόλυτα σχετιζόμενα με την Ελλάδα.
Πολύς λόγος έγινε και γίνεται, για τη χρεοκοπία της χώρας μας, και για το πώς στοιχημάτιζαν εναντίον της, κάποια διεθνή κερδοσκοπικά, «επενδυτικά» κεφάλαια (hedge funds). Ο Τεξανός Κάιλ Μπας, ηλικίας 45 χρονών, ξεκίνησε την καριέρα του στη Γουόλ Στριτ. Για τη δράση του υπάρχουν σχετικά δημοσιεύματα στους Sunday Times, με τον τίτλο «Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο», ενώ τον αναφέρει ο γνωστός αμερικανός δημοσιογράφος, Μάικλ Λούις, στο βιβλίο του, με τίτλο «Boomerang: The meltdown tour». Το 2006, ο Μπας ήταν μεταξύ των ολίγων που διέγνωσαν εγκαίρως, αλλά και εκμεταλλεύτηκαν, τη φούσκα των αμερικανικών ακινήτων. Έτσι, ξεκίνησε το «επενδυτικό» του κεφάλαιο με 10 εκατ. δολάρια, και μέχρι το 2008, συγκέντρωσε 500 εκατ. δολάρια. Σύντομα δημιούργησε ανάλογα «επενδυτικά» κεφάλαια, που στοιχημάτιζαν σε χρέη, όχι πλέον οργανισμών αλλά κρατών. Σημειώνεται ότι τα παγκόσμια χρέη, δημόσια και ιδιωτικά, μετά το 2002 και μέχρι το 2011, έφτασαν, από 84 τρις δολάρια, σε 195 τρις δολάρια, άρα το πεδίο των «επενδύσεων» σε στοιχήματα, κατέστη τεραστίως κερδοφόρο.
Έτσι, ο Μπας αγόρασε μια σειρά Cds για χώρες που απειλούνται με πτώχευση, όπως: Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία κ. ά. Ειδικά για την Ελλάδα, για κάθε 1.100 δολάρια που επένδυσε – στοιχημάτισε (βάσει επίσημων οικονομικών στοιχείων), αναμένει να κερδίσει 700.000 δολάρια, δηλαδή περιμένει ένα ποσοστό κέρδους 63.636 %. Χρειάζεται να ρωτήσουμε, γιατί επιτρέπεται να παίζονται αυτά τα στοιχήματα, σε συγκεκριμένα κράτη και τους οργανισμούς τους;
Αλλά, ο Μπας δεν ασχολείται μόνο με τη μικρή Ελλάδα. Το μεγάλο του στοίχημα είναι η Ιαπωνία, της οποίας το χρέος προς το ΑΕΠ, σήμερα, φτάνει στο 190%. Εκεί, ο Μπας έχει «επενδύσει» – στοιχηματίσει σε αναγκαστική αναδιάρθρωση του ιαπωνικού χρέους, μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, αφού είναι δεδομένο, ότι κάθε χρέος χώρας που υπερβαίνει το 120% δεν είναι βιώσιμο. Υπενθυμίζουμε ότι η ίδια η Τρόικα διατυμπανίζει, για την περίπτωση της Ελλάδας, ότι το χρέος της, το 2020, θα κυμαίνεται από 120% – 138%.
Μια άλλη χαρακτηριστική περίπτωση, άμεσα σχετιζόμενη με την Ελλάδα, είναι ο δισεκατομμυριούχος Κένεθ Νταρτ, ο οποίος ζει και κινείται συνεχώς σε διεθνή ύδατα, με το θωρακισμένο αντιτορπιλικό του σκάφος, μήκους 200 ποδών. Τυπικά, είναι πολίτης της Μπελίζ, πρώην Βρετανικές Ονδούρες, οι οποίες διέπονται από το Βρετανικό δίκαιο, όπως και τα Ελληνικά Μνημόνια. Συχνά, εμφανίζεται στα νησιά Κεϊμάν, μια ακόμη Βρετανική αποικία. Ο Εξωχώριος Νταρτ είναι, μεταξύ πολλών άλλων, και ιδιοκτήτης έκτασης χιλιάδων στρεμμάτων, στη δυτική Grand Bahamas. Η προσπάθειά του να την καταστήσει ιδιωτικό κράτος, με το όνομα Dartania, απέτυχε όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ (επί Κλίντον) αρνήθηκε να την αναγνωρίσει, και να δεχτεί στο έδαφός της τον ίδιον, ως πρέσβη της χώρας αυτής. Παράλληλα, η σύζυγος του Νταρτ, η οποία ζει με την υπόλοιπη οικογένειά τους στις ΗΠΑ, είναι μια από τις μεγαλύτερες χορηγούς του Δημοκρατικού κόμματος, τόσο επί Κλίντον όσο και με τον σημερινό πρόεδρο Ομπάμα.
Ειδικά, ως προς την Ελλάδα, ο Νταρτ, στις 8 Μαϊου 2012, εισέπραξε στο ακέραιο ένα όχι κουρεμένο ελληνικό ομόλογο, ύψους 430 εκατομμυρίων ευρώ, παρά το συνολικό κούρεμα του ελληνικού χρέους. Αυτό έγινε γιατί, οι κ. κ. Παπαδήμος και Βενιζέλος έτσι γνωμάτευσαν. Το ενδιαφέρον είναι πως διαπιστώθηκε ότι αυτό το συγκεκριμένο ομόλογο, ο Νταρτ, το απέκτησε περίπου έξη μήνες πριν από την εξαγορά του, και έβγαλε μέσα σε έξη μήνες κέρδος της τάξεως 160%, φυσικά χωρίς κανένα «κούρεμα». Να, άλλος ένας Εξωχώριος, ο οποίος έχει μια «αγαθή» και πολύ κερδοφόρα, γι’ αυτόν, συνεργασία με ενδοχώριους κυβερνώντες, στην περίπτωση Έλληνες.
Υπάρχει, όμως, και μέσα στην Ελλάδα ένας, κατ’ ουσίαν, εξωχώριος τόπος, που ενώ έχει γίνει γνωστός εδώ και χρόνια, η ελληνική πολιτεία και οι κυβερνήσεις της δεν κάνουν τίποτε για να τον ελέγξουν και να φορολογήσουν τις εταιρείες του. Το εξωχώριο αυτό κράτος… «εν κράτει» βρίσκεται στο Κρανίδι, το «Λιχτενστάιν της Ελλάδας», όπου έχουν την έδρα τους 187 εξωχώριες εταιρείες. Μεγάλος αριθμός και μακροχρόνια η διαδικασία εγκατάστασής τους, σε μια υπερχρεωμένη χώρα, όπως η Ελλάδα, ώστε να ισχυριστεί η κεντρική αθηναϊκή «διοίκηση» ότι δεν έμαθε, δεν άκουσε… Σημειώνεται ότι, σε όλη την περιφέρεια, όπου υπάγεται φορολογικά το Κρανίδι, τα τελευταία χρόνια υπηρετούν, όλο και λιγότεροι εφοριακοί υπάλληλοι. Πρόσφατα, απέμειναν μόνον οκτώ. Αυτό τι να σημαίνει; Και, κάτι ακόμη. Αυτές οι 187 εξωχώριες εταιρείες παραμένουν και σήμερα (2012) ανεξέλεγκτες, ενώ τον Μάρτιο του 2013, λήγει ο χρόνος φορολογικού ελέγχου για τις περισσότερες, και παραγράφονται όλα τα πιθανά αδικήματα στα οποία μπορεί να έχουν υποπέσει.
Τονίζεται, ότι τον Οκτώβριο, του 2010, το Δ.Ν.Τ. (!) σε σχετική έκθεσή του παρουσιάζει τον παγκόσμιο ρόλο των ελληνικών εξωχώριων εταιρειών. Κυρίως, ότι αυτές οι ελληνικές εταιρείες οφσόρ ξεπερνούν τις δέκα χιλιάδες (10.000). Έτσι, η Ελλάδα, θεωρείται και είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη στους εξωχώριους τόπους και φυσικά στην εξωχώρια οικονομία του πλανήτη. Θεωρείται πλεονασμός να αναφερθεί, ότι οι μέτοχοι αυτών των εταιρειών είναι θωρακισμένοι με μεγάλα δικηγορικά γραφεία, παγκόσμιας εμβέλειας, ειδικευμένα σε μακροχρόνιες, πολυδάπανες δίκες σχετικές με πρακτικές φοροδιαφυγής, σε διεθνές οικονομικό περιβάλλον.
Κι εδώ υπάρχει, ίσως, το μεγαλύτερο ζήτημα του ελληνικού κράτους της Μεταπολίτευσης. Ζήτημα, του οποίου την ηφαιστειακή σημασία που έχει για τη χώρα, κανένας δεν αναλύει, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, Μ.Μ.Ε. Γιατί, η ύπαρξη αυτών των ελληνικών εξωχώριων εταιρειών αποδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι χωρισμένη στα δύο, οριζοντίως…, εξ’ ου και τα μνημονιακά μέτρα είναι «οριζόντια», με τους Έλληνες να «κατοικούν» σε δύο πατώματα… Στο επάνω, η αφορολόγητη υπερδύναμη, οι κατέχοντες τις εξωχώριες εταιρείες και η διαπλοκή τους με τους Επικυρίαρχους, και στο κάτω εκείνοι που καταστρέφονται από τα Μνημόνια. Έτσι, σήμερα, οι πάντες ασχολούνται με το προπέτασμα καπνού της «λίστας Λαγκάρντ», ενώ πίσω από αυτό υπάρχει άθικτη η ελληνική συμμετοχή στο σύστημα Εξωχώριων και Επικυρίαρχων. Σχετικό παράπλευρο, αλλά κορυφαίο ζήτημα, είναι η συνολική, από εποχής Αλογοσκούφη, επιχορήγηση των ελληνικών τραπεζών με περισσότερα από 200 δις, τα οποία, μέχρις στιγμής, τα χρεώνεται με τα Μνημόνια το «κάτω πάτωμα», των Ελλήνων φορολογουμένων. Εκτιμάται, πως αυτό το ποσό αντικατοπτρίζει τα διαφυγόντα κέρδη των Εξωχώριων από τις ενδοχώριες, ελληνικές τράπεζες, κατά την περίοδο της «Κρίσης».
 
***
Γίνεται αυταπόδεικτο, λοιπόν, ότι η οικονομική «Κρίση» δεν πλήττει το πλέγμα Εξωχώριων, Ενδωχώριων, και Επικυρίαρχων, οι οποίοι, αντιθέτως, κερδίζουν από αυτήν. Παράλληλα και οι Έλληνες Εξωχώριοι συμμετέχουν στο παγκόσμιο κερδοσκοπικό σύστημα υπηρετώντας με αφοσίωση τις δομές της ιεραρχίας των Επικυρίαρχων. Δεν αποτελεί μυστικό, το ότι ηγετικά στελέχη του κυβερνητισμού, στη χώρα μας, πρόσφατα, επιλέχθηκαν από τα ευρωπαϊκά μέλη παγκόσμιας λέσχης. Όσο για τα, εναντίον της Ελλάδας, Μνημόνια αφορούν μόνο στην πλειοψηφία των απλών εργαζομένων, συνταξιούχων, ιδιοκτητών (οικιών ή μικρών επιχειρήσεων) Ελλήνων, γιατί αυτοί είναι ακόμη το μόνο συμπαγές σώμα αντίστασης και δομημένης κοινωνικής συνείδησης, που παρεμβάλλεται μεταξύ της Τρόικας και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε αυτό που προκύπτει, ως τρίτο σημείο απομνημόνευσης. Δηλαδή, το πυκνό πλέγμα που έχει υφανθεί μεταξύ Εξωχώριων και Ενδοχώριων κυβερνώντων, και οικονομιών. Αλλά, και τη διείσδυση που πραγματοποιούν οι εξωχώριες εταιρείες σε όλες τις ηπείρους. Είναι χαρακτηριστική τόσο η περίπτωση του Ρίνο, της Νεβάδα, όπου όπως προαναφέρθηκε δραστηριοποιείται η Apple, όσο και η περίπτωση του Κρανιδίου. Το σύστημα τίποτε δεν θεωρεί «μικρό», αντίθετα αξιοποιεί και το τελευταίο νόμισμα κέρδους, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται αυτό. Μιλάμε δηλαδή για ένα πλέγμα, που, αν κρίνουμε από τη διαχρονικότητά του και την παγκόσμια εξάπλωσή του, η διάσπασή του φαίνεται αδύνατη, στον ορατό ορίζοντα του χρόνου.
Όπως προαναφέραμε, πρωτεύοντα ρόλο στη διευθέτηση και διαχείριση αυτού του πλέγματος, έχουν οι Επικυρίαρχοι. Των οποίων τα ονόματα, οι εταιρείες, οι σύνδεσμοι, οι οργανώσεις, και οι γνωστές, πανίσχυρες λέσχες τους συνδέονται με αναλώσιμους «ηγέτες», που κατά καιρούς, τους καλούν να παίξουν «ρόλους» και μετά τους αποσύρουν. Άνθρωποι – ρόλοι αυτοί οι «ηγέτες», χάρτινοι χαρακτήρες μιας ατελούς αφήγησης, πρόεδροι, πρωθυπουργοί ή εταίροι κυβερνητισμού, έρχονται και παρέρχονται, ως οι εμφανείς κορυφές των παγόβουνων της παγκόσμιας συναλλαγής, πάνω στο κερδοφόρο παιχνίδι της δύναμης. Αρκεί να θυμηθεί κανείς κάποια ονόματα προέδρων, πρωθυπουργών, ή υπουργών, τόσο στο εξωτερικό όσο και μέσα στη χώρα μας. Μια θλιβερή κουστωδία, που μετά την απόσυρσή τους από την κεντρική πολιτική σκηνή, συχνά διαφημίζουν – πλασάρουν καταναλωτικά προϊόντα ή τρόφιμα, και άλλοι εργάζονται σε ενεργειακούς κολοσσούς. Συχνά, δίνουν ακριβοπληρωμένες, ανούσιες και προκλητικά ασήμαντες διαλέξεις, αγορασμένες ως αντί – δωρα, από όσους τους «στήριζαν» και στο παρελθόν, ή διορίζονται σαν «καθηγητές» σε κάποιο επιφανές ιδιωτικό ξένο πανεπιστήμιο, συνήθως στη χώρα από την οποία ελέγχονται.
Όπως αποδείχθηκε, με τραγικό τρόπο, και στην Ελλάδα, το διανοητικό πηλίκο του «ηγέτη» δεν χρειάζεται καν να έχει θετικό πρόσημο. Όταν, μάλιστα, το αρνητικό αυτό πηλίκο πλανάται στα όρια της χαοτικής ηλιθιότητας, τόσο πιο χειραγωγήσιμο καθίσταται το πιόνι. Όσο για την ανάδειξή του στον «θώκο», αρκούν, το αδιαφανές χρήμα, η πατρογονική δημαγωγία, η προπαγάνδα, οι εγκάθετοι, οι δωσίλογοι, και οι εθελόδουλοι πολίτες, που ψηφίζουν με στυγνό τρόπο τα πρόσκαιρα συμφέροντά τους. Αλλά, και εκείνο το, απολύτως συγκεκριμένο κομματικά, μέγα πλήθος φοβικών ατόμων, που έχουν χάσει κάθε έννοια «δημοκρατικού πολίτη, σε ευνομούμενη χώρα». Κι αυτό είναι, με δυο λόγια, το πλαίσιο αναφοράς, σχετικά με τα αίτια της Κρίσης στο εσωτερικό της χώρας μας.
Ζούμε στο μεταίχμιο του χρόνου ενός αφηνιασμένου πλανητικού υπερ – καπιταλισμού, ο οποίος στήθηκε πάνω στην απόλυτη οικονομική συνέχεια του Κομμουνιστικού Διεθνισμού, που μεταλλάχθηκε στη μονοδιάστατη οικονομική Παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή, στην πιο κτηνώδη μονομέρεια του απόλυτου κέρδους, ερήμην του Πολιτισμού και του ανθρωπισμού. Έτσι, Κομμουνισμός και Καπιταλισμός συναντήθηκαν στο παλιό καπιταλιστικό δόγμα: «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα».
Σήμερα, στη ρουλέτα της παγκόσμιας οικονομίας, και στις θέσεις των αριθμών πονταρίσματος προβάλλουν αρκετές χώρες, υποσχόμενες πλουτισμό, και ισχύ. Πρώτες οι ΗΠΑ, που διεκδικούν, με νέους όρους, την επάνοδό τους στην παγκόσμια επικυριαρχία και στηρίζουν ξανά το νόμισμά τους, ως το πρώτο αποθεματικό στον κόσμο. Απέναντί τους, η Κίνα, ως νέα «Μέκκα» του αχαλίνωτου «κομμουνιστικού» υπερ – καπιταλισμού. Αλλά, και οι: Ευρωπαϊκή Ένωση, Ινδία, Ρωσία, Βραζιλία, και άλλες μικρότερες δυνάμεις, που επιζητούν αυξημένο μερίδιο στον νέο, πλανητικό οικονομικό «αναδασμό».
Έτσι, όσο η γη –μπίλια αυτής της ρουλέτας– θα γυρίζει και θα «ψάχνεται», τους οδυνηρούς κραδασμούς των αναπηδήσεών της θα τους αισθάνονται όλοι, όπως τους κραδασμούς ενός παγκόσμιου σεισμού.
Αλλά, ας είμαστε αισιόδοξοι. Ας μη θεωρούμε, πως ζούμε το απόλυτα προδιαγεγραμμένο κακό. Γιατί, όπως ο άνθρωπος αποδείχτηκε ατελής στον σχεδιασμό και την επιτέλεση του απόλυτου καλού, έτσι ακριβώς δεν μπορεί να τα καταφέρει στον σχεδιασμό ενός τελεσίδικου κακού. 


Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Ρωμανός Γιώργος / Διηγήματα / Όλου του κόσμου το χρυσάφι


Γιώργος Ρωμανός: Μ. Αλέξανδρος, σπουδή για ένα επιθαλάμιο πορτραίτο,
130εκ.Χ 90εκ.
Ζωγραφική με ακρυλικά και κολλάζ. Μικτή τεχνική:σε μουσαμά. Ξυλοκατασκευή, 
και μικρό γλυπτό από γύψο και ακρυλικά, 1987.
Το έργο ανήκει στη σειρά: Παλίμψηστα,  Έρωτες - Νίκες - Άγγελοι.
____________________________________________________


Όλου του κόσμου το χρυσάφι
Διήγημα
α τείχη της Βαβυλώνας ήταν αφύλαχτα· παραδομένα. Οι κρεμαστές γέφυρες κατεβασμένες. Οι εκατό πύλες ορθάνοιχτες. Τις είχε ξεκλειδώσει η φήμη του Αλέξανδρου, η συνεχής φυγή του Δαρείου. Ο Αλέξανδρος, όμως οδηγούσε τους άνδρες του σε τάξη μάχης. Ο ίδιος όπως πάντα στην εμπροσθοφυλακή. Πατούσαν τη Βασιλική οδό προς νότο. Βαβυλώνα, Σούσα, Περσέπολη.
Ο σατράπης της Βαβυλώνας, ο Μαζαίος, είχε τρέξει να τον προϋπαντήσει. Του προσέφερε τα κλειδιά της πόλης, τα χρυσά στεφάνια του νικητή και ομήρους τον εαυτό του και τα παιδιά του. Αργά πέρασαν τις πύλες. Το πάχος των τειχών ήταν όσο ογδόντα άνδρες ο ένας δίπλα στον άλλον. Το ύψος τους, ίσο με το ύψος ενενήντα ανδρών. Μες από τα τείχη, απίστευτες εκτάσεις με καλλιέργειες σιτηρών, λαχανικών. Πόλη που άντεχε σε κάθε πολιορκία, άπαρτη.
Στην υποδοχή μαζί με όλο το λαό, ακόμα και οι ιερείς του θεού Βήλου –Βαάλ. Ο θησαυροφύλακας είχε βάλει να στρώσουν το δρόμο με πυκνό στρώμα λουλουδιών. Δεξιά κι αριστερά καίγανε αρώματα σε τρίποδες. Ευγενικά του ζήτησαν ν’ αφήσει τον Βουκεφάλα. Ν’ ανέβει στο επίσημο άρμα, που ήταν ντυμένο με πλάκες χρυσού ως κάτω στους τροχούς. Τα άλογα λύγιζαν απ’ το βάρος των χρυσοκεντημένων χάμουρων. Λίγο πριν προχωρήσει προς το ιερό –το άβατο που κανένας θνητός δεν είχε ζήσει ώστε να περιγράψει το εσωτερικό του– του ζήτησαν να δεχθεί τα συμβολικά δώρα της δύναμης του «Κυρίαρχου του κόσμου.» Σπάνια ζευγάρια άλογα πέρασαν μπροστά του. Άμαξες που κουβαλούσαν λιοντάρια και λεοπαρδάλεις σε κλουβιά. Ελέφαντες. Μάγοι ζωσμένοι με φίδια τεράστια, ερπετά φολιδωτά που ακινητούσαν υπνωτισμένα. Κάθε παράξενο ζώο από τα πέρατα της γης. Δίπλα του έψαλλαν συνεχώς στρατιές υμνωδών. Το ιππικό των νικημένων παρήλασε ζητωκραυγάζοντας γι’ αυτόν.
Στο τέλος όλα σταμάτησαν. Απόλυτη ησυχία στην αχανή πλατεία. Ο Αρχιερέας είχε σηκώσει τα χέρια. Μπροστά του υψωνόταν ο πύργος της Βαβέλ. Οι πύλες του ιερού του Βήλου άνοιξαν. Με το που μπήκε ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να διακρίνει απέναντι άλλους τοίχους, ο χώρος ήταν αχανής. Βρισκόταν στην κοιλιά του χάους. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι και είδε αμέτρητες κυκλικές κλίμακες να ανεβαίνουν, να χάνονται σε ροδαλή ομίχλη. Παντού γύρω παράθυρα, σχήματα φωτός κρεμασμένα στο έρεβος. Μια συμφωνία αχτίδων. Στο θόλο ανείδωτη η οροφή, γεμάτη σύννεφα που κυλούσαν μέσα στο κτίσμα, σπρωγμένα από μυστήρια δύναμη. Βρισκόταν στο βάθος του κόσμου και ταυτόχρονα απ’ έξω. Ένιωθε όπως στο εσωτερικό ενός γιγάντιου κοχυλιού. Όσο ανέβαινε, τόσο το φοβερό Πνεύμα τραβιόταν προς τα πάνω. Πίσω του σε δύο ατελείωτες σειρές, οι ιερείς. Μυριόστομο μάντρα1 δονούσε τον αέρα. Συντόνιζε ο ήχος θεμέλια, τοίχους, κλίμακες. Παλλόταν ο ναός.
Έτσι ανεβαίνοντας κοινώνησε όλων των γνωστών και αγνώστων μυστηρίων του κόσμου, σε μια μέρα μόνο. Άγγιξε και διάβασε τη Ζεντ–Αβέστα2. Είδε σε πάπυρο την πρώτη, ανατολική πορεία του Ντέβα–Ναχούσα3, εφτά χιλιάδες χρόνια πριν. Μυήθηκε στον Κόρδακα, τον ιερό πολεμικό χορό του Διονύσου, που μ’ αυτόν κατακτήθηκε απ’ τον θεό για πρώτη φορά η Ινδική. Εκεί ήταν και η περγαμηνή με τον λόγο του Ερμή, τον νόμο του μεγάλου Μανού. Το μυστικό της φωτιάς του Προμηθέα .Η γέννηση του μεγάλου Άεσκ-χέυλ-χόπα, που στην πατρίδα ακουγόταν Ασκληπιός. Κόντευαν να φτάσουν στην κορυφή του ναού, αλλά όσο πλησίαζαν, τόσο εκείνη απομακρυνόταν. Σ’ ένα πλάτωμα στάθηκαν. Στο βωμό η ιερή φωτιά του Ντέβα–Ναχούσα έκαιγε. Τριγύρω όλα τα θεϊκά σύμβολα της δύναμης. Ξεχώριζαν τα κέρατα του ιερού Κριού. Μέσα σε ειδική κρυστάλλινη χοάνη, έλιωνε χρυσάφι που χανόταν, εξατμιζόταν στον πάτο της.
«Έτσι να σκορπίζεις», του είπαν «ό,τι θεωρούν πολυτιμότερο οι άνθρωποι, αν μ’ αυτό μπορείς να τους κάνεις ευτυχισμένους.»
Την ώρα που μόνο ο Αλέξανδρος άγγιξε τα χέρια του φοβερού Πνεύματος, όλοι πέσανε κάτω με το πρόσωπο προς τη γη. Όταν βγήκε ξανά στο φως του ήλιου, ήταν πια «Κύριος των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα. Γιος θεού, θεός». Την ίδια μέρα του παραδόθηκε και το θησαυροφυλάκιο της πόλης. Εκείνος το ανέθεσε στον Άρπαλο, για τον εαυτό του δεν κράτησε τίποτε.
Σύντομα ο Δαρείος παρέδωσε και τα Σούσα. Τα επισμαλτωμένα κεραμικά πλακάκια του παλατιού έλαμπαν στον ήλιο. Από μακριά μες στην αντηλιά τα μπλε χρώματα σκοτείνιαζαν και τα κίτρινα έκαναν το παλάτι να φαντάζει χρυσό. Μόνο στο θησαυροφυλάκιο αυτής της πόλης, ο Αλέξανδρος βρήκε περισσότερα από σαράντα χιλιάδες τάλαντα ασημένια και εννιά χιλιάδες χρυσούς δαρεικούς4. Σύμφωνα με τις εντολές του, τα συνεργεία του Άρπαλου δούλευαν μέρα νύχτα. Έλιωναν χρυσό κι ασήμι και κόβανε νομίσματα, που από την μπρος μεριά είχαν την μορφή του Ολυμπίου Διός και από την πίσω τα σύμβολα του λέοντος και τη βασιλική κυρβάσια, το μυτερό σκούφο με την κορδέλα.
Μοίρασε χρήματα σε όλους ο Αλέξανδρος. Όσοι ήταν να φύγουν με άδεια για την πατρίδα, ανέβαλαν το ταξίδι για να τα πάρουν από τα χέρια του. Χιλιάδες οικογένειες χωρίς άντρες, περνούσαν δύσκολα στη Μακεδονία, τους περίμεναν.
Κάποιος του είπε: «Είναι πολλά αυτά που μου δίνεις, πολύ περισσότερα απ’ όσα φανταζόμουν.»
«Μπορεί να είναι πολλά για σένα που τα περίμενες, αλλά όχι για μένα που σου τα δίνω», απάντησε ο Αλέξανδρος, που απ’ το ξεκίνημα στην Πέλλα είχε μείνει ακτήμονας και χωρίς περιουσία. Την είχε μοιράσει στο στρατό, στους συντρόφους του.
Για ένα μήνα στη Βαβυλώνα μοίραζε χρήματα. Το ίδιο και στα Σούσα, ώσπου χάλασαν, έλιωσαν5 οι μήτρες των νομισμάτων από τη χρήση.
Σατράπες, λαός και ιερατείο είχαν αφήσει στα χέρια του όλου του κόσμου το χρυσάφι, αφού από παντού το ‘χε μαζέψει ο Δαρείος. Κι αυτός το μοίραζε. Είχαν μεθύσει από δύναμη στρατηγοί, εταίροι, στρατιώτες. Περισσότερο ο Αλέξανδρος που σ’ όλα είχε μυηθεί, όλα τα γνώριζε, όλα τα μπορούσε. Δεν υπήρχε πρόβλημα που να μη λυνόταν με το χρυσάφι… Κι όπως απλόχερα τους το μοίραζε, όλοι γίνονταν ευτυχισμένοι.
Βαδίζοντας προς την Περσέπολη, ο στρατός του Δαρείου κατέρρεε. Χιλιάδες Έλληνες σκλάβοι των Περσών ξέφυγαν. Έτρεξαν συγκινημένοι να συναντήσουν τον Αλέξανδρο. Ντυμένοι με κουρέλια, εξαθλιωμένοι. Πολλοί ηλικιωμένοι, σκλάβοι παλιότερων εποχών και μαζί οι νεότεροι παντρεμένοι με ντόπιες.
Όταν τους αντίκρισε ένοιωσε φρίκη. Σαν να ‘χε ανοίξει ο Άδης. Μακάβρια η αντιπροσωπεία τους. Οι περισσότεροι με δεκανίκια, πολλούς τους κουβαλούσαν στην πλάτη. Όμως, όλοι ακρωτηριασμένοι. Σε κάποιους έλειπαν χέρια, σε άλλους πόδια, αυτιά, μύτες. Ήταν άντρες που είχαν δεχτεί να μάθουν τέχνες, για να σώσουν τη ζωή τους. Τα είχαν καταφέρει καλά, μα όταν τελείωναν την εκπαίδευση, τους έκοβαν τα άκρα, τους άφηναν μόνο εκείνα από τα οποία εξαρτιόταν η δουλειά τους. Αν χρειάζονταν χέρια και πόδια, τους έκοβαν σύρριζα αυτιά και μύτη, για να τους μαρκάρουν. Όλοι φριχτά σημαδεμένοι στο κούτελο με πυρωμένο σίδερο.
Είπε ο Αλέξανδρος να του ζητήσουν ότι θέλανε, υπήρχε τόσο χρυσάφι που μπορούσε να τους δώσει τα πάντα και πάνω απ’ όλα να γυρίσουν ασφαλείς στην πατρίδα, στους αγαπημένους οι οποίοι τους θεωρούσαν νεκρούς .
Ένας παραμορφωμένος νέος άντρας του μίλησε, απλώνοντας τα χέρια του προς το μέρος του: «Η πατρίδα μας έστειλε στον πόλεμο με την αρετή και την ομορφιά μας. Την αρετή την έχουμε, την ομορφιά μας όμως τίποτε και κανείς δεν μπορεί να μας την ξαναδώσει. Κανείς! Κι έτσι όπως είμαστε…, πώς να γυρίσουμε πίσω; Εσύ όμως, που όλα τα άλλα εξουσιάζεις, δώσε μας γη, εδώ που βρισκόμαστε. Δώσε μας μια καινούρια πατρίδα που να θεωρεί όμορφο αυτό που είμαστε τώρα.»
Βουβός, ο Αλέξανδρος, έσκυψε και του άγγιξε τα αργασμένα χέρια. Κατάλαβε... «Δώστε τους αυτό που ζητούν», είπε στον Άρπαλο, και μπαίνοντας μόνος στη σκηνή του έκλαψε πικρά.
_________________
1. Ιερό τραγούδι –ήχος
2. Η ιερή Βίβλος των Περσών
3. Ο Διόνυσος στα Σανσκριτικά
4. Περισσότερο από ένα εκατομμύριο κιλά ασήμι και διακόσιες χιλιάδες κιλά χρυσάφι, ενώ ο θησαυρός που βρήκαν αργότερα στην Περσέπολη ήταν τριπλάσιος.
5. Τέτοιες μήτρες εκτίθενται σε μουσεία. 

__________________________________________________________
Αναγνώσεις, 12 Αυγούστου 2012, Η Αυγή
____________________________________________________

Ρωμανός Γιώργος Αφηγηματολογία / Δοκίμια / Κριτήρια κριτικής στη λογοτεχνική πεζογραφία



Γιώργος Ρωμανός


Κριτήρια κριτικής στη λογοτεχνική πεζογραφία
Μερικά πρακτικά στοιχεία

ήμερα, παρά την κορυφαία αξία που έχει η Κριτική και η Θεωρία της, τα πρακτικά αποτελέσματά τους, αυτά που φτάνουν στον επαρκή αναγνώστη λογοτεχνίας της χώρας μας, είναι απολύτως ανεπαρκή. Για το γεγονός αυτό, κεντρική ευθύνη έχει το, κατ’ ευφημισμό, κράτος μας, η πολιτική του για το βιβλίο, και η κρατικοελεγχόμενη παράδοση του πεδίου σε στρατιά από ιδιοτελείς εγκάθετους. Στον ιδιωτικό τομέα, η υπερπαραγωγή παραλογοτεχνίας, με λυσσαλέα αναζήτηση του ποθητού… «ευπώλητου» βιβλίου, είναι συστημική. Και συμβαίνει ως παράπλευρο έγκλημα του οικονομικού πολέμου, στα πλαίσια της «παγκοσμιοποίησης». Παράλληλα, στα πανεπιστήμια, σχετικές μελέτες, σε «δοκιμαστικό σωλήνα» –in vitro, συχνότατα ατέρμονες, δολιχοδρομικές, καταλήγουν κερδοφόρα σε αέναες, ναρκισσιστικές αναπαραγωγές, που δεν βελτιώνουν τη θέση και την παρουσία της, σήμερα, παραγόμενης λογοτεχνικής κριτικής.
   Αλλά, η λογοτεχνία, όπως και το σύνολο της κοινωνικής μας ζωής, έχει άμεση, κατεπείγουσα ανάγκη από πρακτικά αποτελέσματα, μέσα στη ζωή –in vivo. Αυτονόητη, η επάνοδος της, τραγικά απούσας σήμερα, αξιολογικής κριτικής λογοτεχνίας, με ταυτόχρονη καταγγελία του λοιμού των «βιβλιοπαρουσιάσεων».
Τα όρια λογοτεχνίας και παραλογοτεχνίας δεν είναι ασαφή, όσο κι αν γράφονται και βραβεύονται, ως λογοτεχνικά, βιβλία με ύφος εφημεριδογραφίας «life style». Αυτό, το μη γλωσσικό, μη λογοτεχνικό ύφος, απευθύνεται σε έναν υβριδικό αναγνώστη–Zapper (παράγωγο του zapping) –κατά τον Α. Μαραγκόπουλο–, που διαβάζει 20-50 σελίδες, πότε από το ένα ή το άλλο βιβλίο. Έτσι, ο σεσημασμένος πελάτης «ευπώλητων» βιβλίων, αποκτά «κοινωνικό στυλ» – «καταξίωση», ανάλογη με εκείνη του αγοραστή παγκοσμιοποιημένων προϊόντων «μαϊμού».
   Σε εποχές με φυγόκεντρες πολιτικές «αναζητήσεις» (διάβαζε, μορφές τυραννίας), ως προς το ιδεώδες της άμεσης δημοκρατίας, η Κριτική υποχωρεί προσωρινά, και η λογοτεχνία κινείται εξίσου φυγόκεντρα, παραλογοτεχνικά. Κι όμως, στο κέντρο της πραγματικής λογοτεχνίας, πάντοτε υπάρχει το μέτρο των πραγμάτων. Ακριβώς όπως υπάρχει μετρική και στην ποίηση του ελεύθερου στίχου, έτσι υπάρχει μέτρο και στον πεζό λόγο. Το μέτρο αυτό διαθέτει συγκεκριμένα, αξιολογικά κριτήρια κριτικής, που έχουν σχέση με τους Τρόπους και τις Τεχνικές, την κράση ανάμεσα σε Αφήγηση και Περιγραφή, την Ποιητική στους αφηγηματικούς σπονδύλους, τη συνολική αποτίμηση του Ύφους, κ.ά.
   Η πίστη μου στην αξία της λογοτεχνικής κριτικής, βασισμένης σε κριτήρια, είναι πολύχρονη και σταθερή: (Το παγόβουνο, Χωρίς λογοτεχνικό κανόνα και κριτήρια κριτικής; Η Αυγή, 20/4/2008, σελ.35, αφιέρωμα–Βιβλίο: Θεωρία, Λογοτεχνία, Αριστερά, εκδόσεις: Το Πέρασμα, 2008.). Έτσι, γράφοντας σήμερα, για τη λογοτεχνική πεζογραφία, ελπίζω ότι, κάποια απολύτως πρακτικά κριτήρια, θα είναι χρήσιμα, στον επαρκή αναγνώστη. Αυτόν, που προσπαθεί να δια–κρίνει ένα λογοτεχνικό βιβλίο, μέσα στον ωκεανό των εκδιδόμενων, ενώ έχει ήδη διαβάσει πλήθος από ανούσιες «βιβλιοπαρουσιάσεις» –συχνότατα προϊόντα συναλλαγής. Κείμενα, όπου κατά κανόνα επεξηγείται και μόνο το νόημα, η «υπόθεση» του έργου, σαν να είναι ο αναγνώστης νοητικά ανάπηρος και δεν μπορεί να καταλάβει το τι λέει κάθε βιβλίο.
   Αλλά, με αναφορά μόνο στο Περιεχόμενο (νόημα, υπόθεση), αποσιωπούνται οι τεχνικές, τα μορφικά τεχνάσματα και ο προαπαιτούμενος δεινός χειρισμός της γλώσσας. Στοιχεία απολύτως απαραίτητα, για να αναδειχθεί και η Μορφή, κάθε έργου. Γιατί, είναι κοινός τόπος, ότι Μορφή και Περιεχόμενο αποτελούν αδιαίρετο ζεύγμα.
   Κριτικής κριτήριο πρώτο, λοιπόν, η γλώσσα. Η λογοτεχνία, ως γνωστόν, γράφεται με λέξεις και όχι με ιδέες που προϋπάρχουν, ως προκειμενικό υλικό, σε κάθε συγγραφέα. Ο χειρισμός της γλώσσας, ενώ είναι ποιοτικό προαπαιτούμενο, κατατείνει σε ισόβια συγγραφική άσκηση. Γιατί, το ενδολεκτικό τοπίο είναι ένας εννοιακός χώρος, που μοιάζει με αέναο, ρευστό σταυρόλεξο. Ζητούμενο, λοιπόν, εκ μέρους συγγραφέα και αναγνώστη, η επίλυση αυτού του «σταυρόλεξου», που πέραν της Γραμματικής επάρκειας, περιλαμβάνει: συντακτικό, λεκτική οικονομία, ενάργεια Μορφής και Περιεχομένου, συγγραφική ιδιοπροσωπία Αυτά είναι κάποια πρακτικά κριτήρια κριτικής, με τα οποία ο αναγνώστης μπορεί να ελέγξει, κατ’ αρχήν, οποιοδήποτε βιβλίο, και μόνο με την ανάγνωση μερικών παραγράφων, ίσως των πρώτων. Γιατί, το πώς ξεκινάει ένας συγγραφέας είναι απολύτως δηλωτικό του πώς θα προχωρήσει. Η αρχή μιας ιστορίας, ο τρόπος, η τεχνική με την οποία εισάγεται, αποτελούν, κι αυτά, κριτήρια κριτικής.
   Κορυφαίο κριτήριο, ενσωματωμένο στη γλώσσα, είναι η οργανικότητά της, η οργανική της φύση. Γιατί, ο συγγραφέας δεν είναι αχθοφόρος μεταφοράς γεγονότων, κοινότοπων περιγραφών και ανούσιας κουβεντούλας. Έτσι, η οργανικότητα στη λογοτεχνική γλώσσα, είναι που επιβάλει στο λογοτέχνημα, σχέδιο, δομή, οργάνωση και νόημα, στα χύμα περιφερόμενα γεγονότα.
   Η έννοια της «οργανικής ενότητας μιας ιστορίας, σαν να είναι ένα ζωντανό πλάσμα» είναι γνωστή από τον Αριστοτέλη. Αλλά, και ο Gustav Freytag, στο Technique of the Drama, εξερευνά τρόπους, ώστε να φτάσει σε μία βάση, σε έναν πυρήνα της οργανικής ενότητας του έργου. Και ο Moses L. Malevinsky, στο The Science of Playwriting, μιλάει για τον οργανικό πυρήνα της Ιδέας. Παράλληλα, γνωστές είναι οι απόψεις των: Μαλέρμπ, Βαλερύ, Σεφέρη, Έλιοτ, Μπόρχες, που κατατείνουν στο ότι η λογοτεχνική γλώσσα είναι κρυστάλλινη γλώσσα. Και, μια τέτοια γλώσσα προϋποθέτει οργανικότητα.
   Συλλογιστικά συνεχόμενο και το, τόσο πολύ! ενοχλητικό για κάποιους, κριτήριο της λογοτεχνικότητας, που έθεσε ο Ian Mukarovsky, το 1920. Ενοχλητικό, γιατί η κατάκτηση της λογοτεχνικότητας θέλει μόχθο και πολύχρονο κόπο γραφής. Και σήμερα, αυτό δεν βολεύει τα βιβλία–χάμπουργκερς, από εκδότες φαστφουντάδες. Αλλά, σε πείσμα κάθε μαύρου κερδοσκοπικού μετώπου, ισχύει και θα ισχύει η ουσία της λογοτεχνικότητας. Δηλαδή: όσο μεγαλύτερη είναι η ένταση, στην κράση σημαίνοντος και σημαινόμενου, τόσο πιο ουσιαστικό και σημαντικό είναι το κείμενο που προκύπτει.
   Όπως προαναφέρθηκε, κριτήρια αποτελούν τα μορφικά τεχνάσματα, οι Τρόποι και οι Τεχνικές, που χρησιμοποιούνται στη λογοτεχνία. Όμως, πριν καν αρχίσει η αφήγηση, πρέπει ο συγγραφέας να έχει επιλύσει το θέμα της περσόνας του αφηγητή του. Αυτό, το κορυφαίο ζήτημα, αποτελεί δομικό κριτήριο λογοτεχνικής κριτικής. Η σχέση Συγγραφέα – Αφηγητή – Προσώπου ή Προσώπων της μυθοπλασίας (Χαρακτήρα ή Χαρακτήρων), είναι πρωταρχικής σημασίας. Το ποιος μιλάει και από ποια θέσηεστίαση, συναποτελούν δύο ειδικότερα κριτήρια. Και, εδώ είναι που γίνεται το Βατερλώ πολλών συγγραφέων.
   Στην εξέλιξη κάθε ιστορίας, τα κυριότερα αφηγηματολογικά εργαλεία είναι ταυτόχρονα και αξιολογούμενα κριτήρια συγγραφής, όπως: περιγραφή, αφήγηση και φυσικά, κλιμάκωση, κορύφωση, αποκλιμάκωση και λύση ή τέλος της ιστορίας. Όλα αυτά μαζί συνιστούν ένα γενικότερο κριτήριο, τη «διαχείριση της συνολικής αφήγησης μέσα στον αφηγηματικό χρόνο», όπως τίθεται στη μελέτη του Gerard Genette. Δηλαδή, το «μήνυμα» ή «υπόθεση» του έργου –φυσικά, σπουδαία παράμετρος, σε περιβάλλον ‘‘τέχνης’’…– έρχεται μετά! και μέσα από όσα προαναφέρθηκαν. Το να προβάλλεται λοιπόν, σε μια «βιβλιοπαρουσίαση», μόνο η «υπόθεση», σαν κάτι μετέωρο, ξεκομμένο από άλλα ουσιώδη κριτήρια, δείχνει το διανοητικό επίπεδο του βιβλιοπαρουσιαστή και συνηθέστατα, την ανάγκη του για ιδιοτελή κοινωνική και κυρίως πολιτική προπαγάνδα.
Διαβάζοντας, ο αναγνώστης κινητοποιεί αυτόματα τα πέντε ενδιάθετα, μέσα του, κλασικά ερωτήματα: ποιος, πού, πότε, τι, γιατί. Και περιμένει απαντήσεις, από τον συγγραφέα, σε κάθε! σειρά του κειμένου. Απαντήσεις που, εκτός από την πορεία της υπόθεσης, σχετίζονται με τις συγγραφικές επιλύσεις (κορυφαίο ζήτημα κριτικής). Έτσι, σχηματοποιείται και το γενικότερο κριτήριο της πλοκής.
   Αλλά, η πλοκή παράγεται πρώτιστα από τους χαρακτήρες. Και ο έλεγχός τους γίνεται με συγκεκριμένα κριτήρια: αν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους έχουν πειστικότητα, ποιότητα. Αν είναι ενδιαφέρουσα και λειτουργική η ψυχολογία, ο λόγος τους. Αν έχουν βάθος, δηλαδή, αν συντελείται η κλιμάκωση, η «ωρίμανσή» τους, μέχρι το τέλος του έργου, κ.ά. Συναφές, γενικότερο, κριτήριο: ο έλεγχος κλιμάκωσης σύγκρουσης, όπως τον θέτει ο Layos Egri.
   Όταν ο Andre Gide έλεγε: «…Εκείνο που ενδιαφέρει τον συγγραφέα είναι τα όσα έχει βάλει μέσα στο βιβλίο του ασυναίσθητα.», έθετε μια ολόκληρη Θεωρία Πρόσληψης. Και, στη λογοτεχνική κριτική, όλα κατατείνουν στη διασάφηση της Πρόσληψης, με τη μελέτη, αξιολόγηση και αποσαφήνιση τόσο των «ασυναίσθητων» όσο και των «εν επιγνώσει» στοιχείων της συγγραφής. Γενικώς, οτιδήποτε στη λογοτεχνία δεν αισθητοποιείται, ουσιαστικά και λειτουργικά, αποτελεί κριτήριο κακής γραφής.
   Οι σχολές Αφηγηματολογίας αλληλεπίδρασαν δραστικά με την Κριτική και τη Θεωρία της. Όμως, καταλυτικό κριτήριο, μετά από εκείνα που προαναφέρθηκαν, είναι το αν ο συγγραφέας, τελικά, πετυχαίνει να παρουσιάσει ένα μέρος του κόσμου με προσωπικό τρόπο (κατάθεση ιδιοπροσωπίας), δίνοντας δικό του, διαφορετικό, νόημα.
   Γιατί, μέσα από όσα πρακτικά κριτήρια παρουσιάστηκαν, και άλλα που λόγω έκτασης, παραλήφθηκαν, δραματική μυθοπλασία, στη λογοτεχνική πεζογραφία, σημαίνει κατ’ εξοχήν: φαντάζομαι, ετεροβιώνω, αναπλάθω με οργανική γλώσσα, πράττω με Ποιητική, και δίνω νέο νόημα σε κοινότοπα ερεθίσματα.
Δηλαδή, ανανοηματοδοτώ τον κόσμο.

 ___________________________________________________________

Με το δοκίμιο

ο Γιώργος Ρωμανός συμμετέχει στο αφιέρωμα  Η κριτική και η θεωρία της,
που δημοσιεύτηκε από τις 27/11/2012 μέχρι τις 19/8/2012,
στο ένθετο Αναγνώσεις, της εφημερίδας Η Αυγή,
με επιμέλεια: Κώστα Βούλγαρη, Στέφανου Ροζάνη
___________________________________________________________

Γιώργος Ρωμανός: romanosg.blogspot.com
Λογοτεχνικό περιοδικό Πανδώρα: pandoraperiodiko.blogspot.com



Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Ρωμανός Γιώργος Πολιτική / Δοκίμια / Ευρωπαϊκή ''΄Ενωση'' και Ελλάδα



___________________________________________________

Γιώργος Ρωμανός

Ευρωπαϊκή «Ένωση» και Ελλάδα
Από την επαχθή στην αξιοπρεπή σχέση
Σημειώσεις σε δειγματοληπτικά καίρια, αίτια της Κρίσης

Α΄ Μέρος
Το επαχθές πλαίσιο

τοκογλυφία είναι ο πυρήνας του ελληνικού «χρέους» και βρίσκεται στην ψυχή του κτήνους της Κρίσης, που προκάλεσαν οι διαγκωνιζόμενοι στην παγκόσμια επικυριαρχία. Αυτή επιβλήθηκε στην Ελλάδα, μέσα από εξωχώρια κέντρα οικονομίας και εξουσίας, που είναι διασυνδεδεμένα με τα ενδοχώρια οικονομικά συστήματα–τράπεζες, στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και άλλες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη. Όμως, η χρεοκοπία της χώρας μας υλοποιήθηκε με την εφιαλτική βοήθεια Ελλήνων εγκάθετων, ηγετών και οπαδών τους, μέσω της διαφθοράς και της σταδιακής κατάργησης του κράτους.
Αλλά, η παγίδα στην οποία βρίσκεται σήμερα ο τόπος μας, δεμένος χεροπόδαρα με τα Μνημόνια, δεν ξεκίνησε από το Καστελόριζο, την ημέρα (23/4/2010), που ο τότε πρωθυπουργός, Γιώργος Α. Παπανδρέου, παρέδωσε την χώρα στο ΔΝΤ, στους παγκόσμιους τοκογλύφους–δανειστές, και τους Επικυρίαρχους. Τότε, δόθηκε το τελειωτικό χτύπημα. Γιατί, η σύγχρονη τραγωδία της Ελλάδας ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, οπότε οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της επικαιροποιούν την σημασία της στον παγκόσμιο χάρτη.
Παράλληλα, ξεκινά το σχέδιο απόλυτης οικονομικής εξάρτησης και άλωσης της χώρας. Σήμερα είναι απολύτως ομολογημένοι οι στόχοι αυτού του σχεδίου και από τα πλέον επίσημα χείλη. Εκτός από τις καθημερινές απειλές Σόιμπλε, κ.ά., για καταστροφή της Ελλάδας, στις 25/5/2012, ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, αφού απέρριψε τα ευρωομόλογα, που πρότεινε ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, Φρ. Ολάν, υπέδειξε τον δρόμο…: Ζώνες Ελεύθερου Εμπορίου, στη νότια Ευρώπη, με μισθούς 150 ευρώ. Δηλαδή οικονομικό, κατ’ αρχήν…, διαμελισμό της Ελλάδας βάσει του σχεδίου Καλλικράτη, και τους Έλληνες ως εργασιακούς δούλους. Ταυτόχρονα, για τη χώρα μας ισχύουν μέχρι σήμερα (!!!) οι υπογραφές της τρόικας Βενιζέλου – Σαμαρά – Παπαδήμου, στα Μνημόνια, που ενώ επιβάλουν την δήμευση και κατοχή κρατικής περιουσίας, καταργούν την έννοια Εθνικής κυριαρχίας, όπως κατ’ επανάληψη έχει τονίσει και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Μόντι.     
Παγκόσμιας σημασίας γεγονός, άμεσα σχετιζόμενο με όσα συμβαίνουν σήμερα, είναι και το ότι, η Γερμανία είναι η πρώτη που εγκατέλειψε το προϋπάρχον του σημερινού διεθνές νομισματικό σύστημα, το 1970, προκαλώντας την κατάρρευσή του και αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη σύνδεση του δολαρίου με τον χρυσό και να εμπνευστούν το σύστημα των «ελεύθερα κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών», που ισχύει μέχρι σήμερα. Τις επιπτώσεις αυτής της πράξης, της Γερμανίας, υφίσταται –και θα υφίσταται– όλος ο πλανήτης, μέχρι να επιλυθεί το ύψιστης σημασίας αυτό ζήτημα. Έτσι, φωτίζεται κάπως… και ο οικονομικός μικρομεγαλισμός της, ως «παγκόσμιας» δύναμης, που προϋποθέτει μια γερμανοποιημένη Ευρώπη.
Στην Ελλάδα, η πάγια και ιστορική προσπάθεια απόλυτου ελέγχου της χώρας, παίρνει σαφέστερη μορφή μετά το 2000, με την εισβολή και κατοχή των Επικυρίαρχων, μέσω της σκοπίμως ατελούς οικονομικής Ευρωζώνης. Η διακρατική τοκογλυφία επιβλήθηκε στη χώρα μας από την Ευρωπαϊκή «Ένωση», με στρατηγικούς συνεργάτες τις «τοξικές» αμερικανικές τράπεζες, αλλά και τους εξωχώριους τόπους χρήματος. Εργαλεία αυτής της καταστροφής, τα τερατώδη τραπεζικά προϊόντα–παράγωγα, τα επιτόκια γκανγκστερικής «προστασίας», αλλά και υπερκέρδη, ρήτρες ανατοκισμού–πανωτόκια, κ.ά. που έκαναν την Ελλάδα χωματερή διεθνούς τοξικού χρέους.
Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, μια ιδιότυπη «Διεθνής των Τραπεζών» (καμία «Ελληνική» τράπεζα δεν είναι στην ουσία Ελληνική, ούτε καν η Τράπεζα της Ελλάδος) ιδιωτικοποιεί τα κέρδη υπέρ της και κοινωνικοποιεί τις ζημίες εις βάρος του λαού. Προοδευτικά, το φυσικό χρήμα συγκεντρώθηκε στις τράπεζες και πλέον δεν εκτυπώνεται ανάλογα με τις πραγματικές οικονομικές ανάγκες κρατών–πολιτών. Το φυσικό χρήμα αντικαταστάθηκε με αριθμούς χρήματος, εγγραφές σε τραπεζικά «βιβλία», έγινε λογιστικό χρήμα–φάντασμα. Γι’ αυτό και σήμερα οι «Ελληνικές» τράπεζες, ενώ έλαβαν περί τα 200δις, σε τρία χρόνια, δεν διαθέτουν «ρευστό». Γιατί, τα 200δις μπήκαν στη χώρα μας μόνο λογιστικά, ως χρήμα – φάντασμα, και αμέσως επέστρεψαν στα ταμεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και στη «Διεθνή των Τραπεζών» ενώ, το χρέος εγγράφηκε εις βάρος του λαού. Παράλληλα, εντάθηκε η φοροκλοπή και του τελευταίου φυσικού νομίσματος–ευρώ από τον ασθενή ανάπηρο, τον συνταξιούχο, τον μισθωτό, αλλά και κάθε Έλληνα πολίτη.
Αυτά συνέβησαν, τα τελευταία 38 χρόνια, και επιτάθηκαν τα τελευταία δώδεκα, μέσα σε μια πρωτοφανή αποβιομηχάνιση της χώρας μας, χρεοκοπία εμπορίου, καταστροφή γεωργικής–διατροφικής παραγωγής και διάλυση κάθε έννοιας κράτους. Τα εκτελεστικά όργανα του σχεδίου αυτού αντλήθηκαν από τα στελέχη (και τα ανώτατα) του Κυβερνητισμού–Δικομματισμού της Μεταπολίτευσης. Αχθοφόροι της καταστροφής, τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων–οπαδών τους, που μαζί με τους ηγέτες τους ήταν οι εκπρόσωποι μιας απολίτιστης, λαϊκίστικης κοινωνίας. Με τον κυρίαρχο, εμβληματικό ηγέτη τους να ανανεώνει εκ βάθρων την έννοια του δημαγωγού στα παγκόσμια λεξικά, ενώ ο επίγονός του ολοκλήρωσε την καταστροφή. Χωρίς να μειώνεται η τραγική ευθύνη και άλλων ηγετών.
Αποτελεί απροσμέτρητη τραγωδία, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρωπαϊκή «Ένωση» το δρομολογημένο με λυσσώδη ιδιοτέλεια Δ΄ Ράιχ επί των λαών της Ευρώπης. Σήμερα, οι απολύτως εφήμεροι εντολοδόχοι αυτής της πολιτικής, Μέρκελ και Σόιμπλε, συζητούν μόνο για οικονομία, κέρδη επί κερδών, και επιτόκια ευνοϊκά αποκλειστικά για την Γερμανία, την ώρα που η διαφθορά εξανάγκαζε σε παραίτηση τον ίδιο τον πρόεδρο της Γερμανίας. Σ’ αυτή την Ευρώπη δεν συζητούν καθόλου για Ηθική, Κοινωνία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Πολιτισμό, για Πλάτωνα και Αριστοτέλη, που θα έπρεπε να αποτελούν τα θεμέλια μιας αληθινής Ένωσης.

Β΄ Μέρος
Η οικονομική παγίδα

Ειδικότερα, η διακρατική τοκογλυφία, εις βάρος της Ελλάδος, μετά το 2000, μεθοδεύτηκε ως εξής:
1. Ισοτιμία. Κορυφαίο γεγονός, που άνοιξε διάπλατα την Κερκόπορτα για την είσοδο του χρέους στη χώρα μας, το οποίο συστηματικά εξοντώνει τον λαό και υποδουλώνει τον τόπο, είναι η διαβόητη ισοτιμία 340,75 δραχμών, με ένα ευρώ. Αυτή που, στις 19/7/2000, συμφωνήθηκε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και υλοποιήθηκε με την κυκλοφορία στην Ελλάδα, του Ευρώ (1/1/2002), υπό την ηγεσία των, Κωνσταντίνου Σημίτη Πρωθυπουργού, και Λουκά Παπαδήμου, υπεύθυνου τραπεζίτη, αρχιτέκτονα της ισοτιμίας, που άλωσε τη χώρα.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της δωδεκάχρονης (2000–2012) υπέρτατης κλοπής και κατακρεούργησης της Ελλάδας, μέσα από αυτήν τη δουλόφρονη «ισοτιμία», δραχμής–ευρώ, σημειώνονται ενδεικτικά οι ισοτιμίες άλλων, σκανδαλωδώς ευνοημένων νομισμάτων, έως και τριτοκοσμικών χωρών, την ίδια χρονική περίοδο. Έτσι έχουμε:
Ελλάδα, 340, 75 Δραχμές/1 ευρώ.
Βουλγαρία, 1,96 Λέβα/1 ευρώ.
Λιθουανία, 3,45 Λίτας/1 ευρώ.
Λετονία, 0,54 (!!!) Λατς/1 ευρώ, (σήμερα 0,70 Λατς/1ευρώ).
Κροατία, 7,58 Κούνας/1 ευρώ και…,
Μπαγκλαντές, 109,20 Τάκα /1 ευρώ.
Τα στοιχεία προέρχονται από τον πίνακα του ΔΝΤ, με την επίσημη διεθνή κατάταξη νομισμάτων 185 χωρών. Οι συγκρίσεις και τα πολιτικά συμπεράσματα βγαίνουν αυτόματα. Δηλαδή, η Ελλάδα πλήρωνε 340 φορές ακριβότερα κάθε τι στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή «Ένωση» και ταυτόχρονα ξεπουλούσε κάθε πλουτοπαραγωγικό στοιχείο της, αφού για τους Επικυρίαρχους γινόταν, αυτόματα, 340 φορές φτηνότερο. Ταυτόχρονα, ο καθένας πείθεται ότι τα «δομικά στηρίγματα της γης»…, τα πιο ισχυρά νομίσματα στην παγκόσμια οικονομία, είναι τα: Λατς και Λέβα. Αρκεί να αναρωτηθεί κανείς τι αγόραζε ένας Βούλγαρος με 1,96 Λέβα, το 2000, στην Ελλάδα. Κι αν τότε, η αγοραστική αξία του 1,96 Λέβα, στην Ελλάδα, ισοδυναμούσε με 340, 75 Δραχμές.
Ας προσθέσουμε και τα εξής: τόσο η Βουλγαρία όσο και η Λετονία, αλλά και οι άλλες χώρες του παραδείγματος, για να έχουν μία τέτοια «ισοτιμία» θα έπρεπε κατά την δωδεκαετία 2000–2012, να είχανε, α. σταθερό, σχεδόν μηδενικό πληθωρισμό και β. σταθερά συναλλαγματικά αποθέματα. Δηλαδή, δυο παράγοντες, που στις εντελώς ασταθείς και αναιμικές οικονομίες αυτών των χωρών, μόνο ως ανέκδοτα μπορούν να αναφερθούν. Γίνεται λοιπόν ξεκάθαρο το ότι η «ισοτιμία», που δόθηκε στην Ελλάδα ήταν επαχθής σε σχέση με ισοτιμίες άλλων πολύ κατώτερων οικονομικά χωρών.
Και εδώ θα πρέπει να συνυπολογιστούν και τα νεώτερα στοιχεία ορυκτού πλούτου, της Ελλάδας, που έγιναν πρόσφατα κοινώς γνωστά, και μετά τους νέους υπολογισμούς κοιτασμάτων φυσικού αερίου, πετρελαίου, και σπανίων γαιών–μετάλλων, κ.π.ά. Και τίθεται ευθέως το ερώτημα: κατά το διάστημα 2000 – 2012 σε τι και πόσο μετεβλήθη ο ορυκτός πλούτος της Βουλγαρίας, Λετονία, Μπαγκλαντές, κ.ά, «αναπτυγμένων χωρών», ώστε να έχουν τόσο, τεράστια, καλύτερη ισοτιμία από την Ελλάδα;
Χρειάζεται να πούμε ότι οι σύμμαχες και φίλες χώρες: Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία τυχαίνουν μιας τερατωδώς σκανδαλώδους ισοτιμίας – βοήθειας από την Ευρωπαϊκή «Ένωση», ακριβώς γιατί βρίσκονται στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας; Μήπως;… Και, άρα, όλη η επαχθής, όπως αποδεικνύεται, για τη χώρα μας διαδικασία των: «ελεύθερα κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών», δεν είναι παρά ένα ακόμη εργαλείο στη σκακιέρα της διεθνούς πολιτικής; Ένα εργαλείο όμως, που αργά και μεθοδικά εξόντωσε την Ελλάδα, χωρίς την παραμικρή αντίσταση εκ μέρους του ελληνικού πολιτικού συστήματος του διεφθαρμένου Κυβερνητισμού της Μεταπολίτευσης.
Τέλος, μια άλλη, ιστορικά επιζήμια «ισοτιμία», που επιβάρυνε την Ελλάδα και συνολικά την Ευρώπη, είναι η επιζήμια αντιστοίχηση: 1 Δυτικό μάρκο, ίσον, με 1 Ανατολικό μάρκο. Το «παιχνίδι», επί προεδρίας Χέλμουτ Κολ, με τις Νομισματικές Μονάδες Ευρ. Ένωσης (ECU), ήταν τερατώδες υπέρ του Μάρκου, αλλά αυτό ξεφεύγει από τα όρια του παρόντος. Για την επανένωση των δύο Γερμανιών ξοδεύτηκαν γιγαντιαία ποσά, και ακόμη ξοδεύονται, μέσω μακροπρόθεσμων δανεισμών και τραπεζικών «προϊόντων», που «διολισθαίνουν» χρονικά μέχρι την πλήρη κατ’ ουσίαν διαγραφή τους. Σε κάθε περίπτωση όμως, η, σαφώς φτωχότερη της Γερμανίας, Ελλάδα κλήθηκε να πληρώσει, μαζί με τις άλλες χώρες της Ευρώπης, το «γερμανικό μάρμαρο» της ισοτιμίας των δύο μάρκων. Κι αυτό έγινε μέσω των «ελεύθερα κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών». Παρ’ όλα αυτά μέχρι σήμερα, είναι εμφανής η οικονομική απόσταση των παλαιών, δύο Γερμανιών, με την Ανατολική να είναι μία φτωχότερη χώρα, ακόμη και μέσα στο Βερολίνο. Δηλαδή, πέρασαν 23 χρόνια, από την επανένωση, χωρίς οικονομική εξομοίωση, μέσα στην ίδια την Γερμανία. 23 χρόνια: περίπου, όσα απαιτούν και σήμερα, οι Γερμανοί και η Τρόικα, από την Ελλάδα, για να ξεπληρώσει τα επίπλαστα και τοκογλυφικά δημιουργημένα χρέη της, και να εξομοιωθεί, δήθεν, με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Με την μη επιδεχόμενη διάψευσης, μέθοδο του ελέγχου της τριπλής ισοτιμίας (νόμισμα Χ χώρας–δολάριο–ευρώ) των προαναφερομένων υπό ανάπτυξη, ή τριτοκοσμικών χωρών, αποδεικνύεται και το πραγματικό κόστος βασικών προϊόντων ζωής, μέσα στις αγορές αυτών των χωρών. Αυτό το κόστος αποτελεί και το μόνο πραγματικό νόμισμα μέσα σε κάθε χώρα.
Έτσι, αποδεικτικά είναι και τα στοιχεία ελέγχου παράλληλων και διασταυρωμένων ισοτιμιών, κατά τη δωδεκαετία 2000–2012, ως προς τις σχέσεις: Δολαρίου–Δραχμής, Δραχμής–Ευρώ και Δολαρίου–Ευρώ. Οπότε, η Δραχμή καθίσταται ένα τερατωδώς σκληρό νόμισμα απέναντι στο δολάριο. Και, φυσικά αυτό εξοντώνει οικονομικά τη χώρα μας, αφού οι εξαγωγές και γενικά η οικονομία της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ αμιγώς ευρωπαϊκές. Αντίθετα, η Ελλάδα, στην ως άνω δωδεκαετία, κατέστη απολύτως εισαγωγική χώρα, με κυρίαρχες εισαγωγές από τον Ευρωπαϊκό βορά.  
Ειδικότερα, την εικοσαετία από το 1981 μέχρι το 2001, η δραχμή υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 88% (στοιχεία από την Κεντρική Τράπεζα του St. Louis ΗΠΑ). Η θεαματική αυτή υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου, επέτρεψε στη χώρα να συμψηφίσει, σε ένα βαθμό, τις απώλειες από την αποτυχία της να γίνει ανταγωνιστική. Σε όλο αυτό το διάστημα, η Ελλάδα έμαθε να επιβιώνει έχοντας ένα νόμισμα που γινόταν σταθερά φθηνότερο, κάνοντας τις υπηρεσίες και τα προϊόντα της φθηνά και έτσι περισσότερο ανθεκτικά στο διεθνή ανταγωνισμό.
Ειδικοί επιστήμονες και μελετητές μας παρέχουν ακριβή στοιχεία για το πρόβλημα, τα οποία αποτελούν κοινό οικονομικό και πολιτικό τόπο. Σχετικά είναι και όσα παραθέτουμε αμέσως πιο κάτω, όπως κατατίθενται καίρια συνοπτικά, από τον Πάνο Παναγιώτου, επικεφαλή Χρηματιστηριακής Τεχνικής Ανάλυσης, GSTA/EKTA Ltd, WTAEC Ltd.
«…η Γερμανία με το μάρκο, κατά την υιοθέτηση του ευρώ είδε το νέο νόμισμά της να αυξάνεται μόνο κατά 17,8% έναντι του δολαρίου (στοιχεία μέχρι 08/10/11). Αντίθετα, η Ελλάδα, από την εγκατάλειψη της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ, είδε το νέο της νόμισμα να ανατιμάται έναντι του δολαρίου κατά 56,8%, κάτι το οποίο ήταν ένα πρωτοφανές πρόβλημα για την ελληνική οικονομία.
Ακόμη χειρότερα, ωστόσο, υπολογίζοντας την ισοτιμία της δραχμής έναντι του δολαρίου, από το 2001 μέχρι το 2008, δηλαδή τη χρονιά της διεθνούς οικονομικής κρίσης (την πρώτη χρονιά που, σύμφωνα με τα αναθεωρημένα στοιχεία, η Ελλάδα πέρασε σε ύφεση), διαπιστώνουμε πως η κρυφή ανατίμηση του ελληνικού νομίσματος, στο διάστημα αυτό, ήταν της τάξης του 81%.
Μεταφράζοντας το πρόβλημα σε δραχμές και δολάρια, ενώ το 2001 αγόραζε κανείς ένα δολάριο με 398 δραχμές, το 2008, αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, θα μπορούσε κανείς να αγοράσει ένα δολάριο μόλις με 69 δραχμές. Δηλαδή, η Ελλάδα αποκτούσε ένα καταστροφικό για την οικονομία της, σκληρό νόμισμα. Μία νομισματική ανατίμηση αυτού του μεγέθους, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να εκτροχιάσει χώρες όπως η Ελβετία και η Ιαπωνία, πόσο μάλλον αδύναμες και μη ανταγωνιστικές χώρες, όπως η Ελλάδα (η Πορτογαλία και η Ισπανία). Το πρόβλημα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις, μάλιστα, καθώς στο δολάριο είναι συνδεδεμένο και το κινεζικό νόμισμα, γεγονός που σημαίνει πως η Ελλάδα, στο ίδιο διάστημα, έγινε, πέρα από τις ΗΠΑ, ακριβότερη και από την Κίνα, σχεδόν, στον ίδιο αυτόν εντυπωσιακό βαθμό.
Στη δεκαετία του 2000, το νέο ελληνικό νόμισμα, το ευρώ, είχε τη μεγαλύτερη απόδοση στον κόσμο και έγινε το ακριβότερο νόμισμα διεθνώς. Έτσι, η Ελλάδα, που τις προηγούμενες δύο δεκαετίες, είχε επιβιώσει οικονομικά αφήνοντας το νόμισμά της να γίνει φθηνότερο κατά 88% έναντι του δολαρίου, έπρεπε τώρα να μάθει να ζει με το ακριβότερο νόμισμα του κόσμου, του οποίου η αξία, μάλιστα, αυξανόταν συνεχώς, εξαιτίας της απόδοσης της γερμανικής οικονομίας.
Και όσο αυτό δε συνέβαινε (όπως ήταν αναμενόμενο), η χώρα έπρεπε να βρίσκει τρόπους να συμψηφίζει τις απώλειες από την εγκατάλειψη της φθηνής δραχμής.»
Και ένα ακόμη συγκριτικό παράδειγμα. Όπως προαναφέρθηκε, την εικοσαετία 1981–2001, η Δραχμή υποτιμήθηκε, έναντι του δολαρίου 88%. Το 2002, η Δραχμή υποτιμήθηκε κατά 340,75%, έναντι του ευρώ, λόγω της γνωστής ισοτιμίας. Το 2012, υπολογίστηκε ότι η έξοδος της Ελλάδος από την Ευρωζώνη και η επιστροφή στη Δραχμή, θα απαιτούσε ισοτιμία 700 – 1000 Δραχμές ανά ευρώ. Κι αυτό σημαίνει υποτίμηση της Δραχμής κατά 700%–1000%.
Έτσι, στην εικοσαετία, 1981– 2001, η Δραχμή, εκτός Ευρωζώνης, υποτιμήθηκε, έναντι του δολαρίου, κατά 88%. Ενώ, κατά την δεκαετία, 2002–2012, μέσα στην Ευρωζώνη, υποτιμάται, κατά 1000%. Και το ερώτημα: τι είδους οικονομικό σύστημα είναι αυτό της Ευρωζώνης, όπου το νόμισμα της Ελλάδος, υποτιμάται με υπερ–δεκαπλάσιο ρυθμό, και στο μισό χρονικό διάστημα, από όταν η Δραχμή ήταν αυτόνομη; Δηλαδή, εκεί που η δραχμή ήταν, το 2008 ένα σκληρό νόμισμα, έναντι του δολαρίου (69 Δραχμές = 1 δολάριο), το 2012 θα κατρακυλήσει (βάσει σημερινής ισοτιμίας ευρώ / δολαρίου = 1 /1,29, περίπου), και της απειλούμενης υποτίμησής της έναντι του ευρώ κατά 1000%, θα έχει έναντι του δολαρίου την εξής ισοτιμία: 1δολάριο= 775,19 Δραχμές. Και επειδή, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδος από την Ευρωζώνη όλα τα εισαγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες, εκτός Ευρώπης, θα υπολογίζονται με ρήτρα δολαρίου, και άρα με την νέα αυτή ισοτιμία, των 775,19 Δρχ / δολάριο, εύκολα γίνεται αντιληπτό το μέγεθος της παγίδας που έχει πέσει η χώρα.
Και κάτι ακόμη, για τα πολυδιαφημισμένα «δάνεια», μέσα από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, και τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, τα γνωστά «Πακέτα ανάπτυξης», 1ο, 2ο, 3ο κ.λπ. Η Ελλάδα, όπως προαναφέρθηκε, με την καταστροφική ισοτιμία 340, 75%, πλήρωνε 340,75 φορές ακριβότερα κάθε τι στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή «Ένωση» και ταυτόχρονα ξεπουλούσε κάθε πλουτοπαραγωγικό στοιχείο της, αφού για τους Επικυρίαρχους γινόταν, αυτόματα, 340,75 φορές φτηνότερο. Δηλαδή, σου κλέβω 340,75, πλουτοπαραγωγικές μονάδες σου, και σου δανείζω 40 ευρωμονάδες με τοκογλυφικό επιτόκιο. Γιατί, αν γίνει λογιστικός αντιλογισμός, μεταξύ των ελληνικών πόρων που πήρε… η Ευρώπη από την Ελλάδα και εκείνων που της έδωσε, ως «δάνεια», θα προκύψει μία ακόμη επαχθής αντιστοιχία, σε μια ολέθρια σχέση.

Τα ως άνω στοιχεία είναι απλώς δειγματοληπτικά και αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου της μεγάλης απάτης, που υλοποιήθηκε από το διεφθαρμένο κράτος του Κυβερνητισμού της Μεταπολίτευσης. Ταυτόχρονα, στοιχειοθετούν το πώς χτίστηκε, με σκοπό και δόλο, το «χρέος» της Ελλάδας. Ώστε, τελικά η χώρα να εκτελεστεί από τις κάνες των ισοτιμιών. Αποτέλεσμα, η ανθρωπιστική, οικονομική και πολιτιστική καταστροφή που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, κατά τη δωδεκαετία, 2000–2012.

2. Τα σημερινά επιτόκια.
Η κυβέρνηση Ομπάμα, το 2009, «έκοψε» χρήμα: 1,3 τρις (τρις, όχι δις) δολάρια, και το έδωσε στις πτωχευμένες αμερικάνικες τράπεζες (εργαλεία της παγκόσμιας τοκογλυφίας), με επιτόκιο 0,01 %.
Από τον Οκτώβριο του 2011 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012, ο αρχιτραπεζίτης της Ε.Κ.Τ, Μάριο Ντράγκι, έδωσε στις ευρωπαϊκές τράπεζες (συνολικά, σε δύο δόσεις), 1 τρις, με επιτόκιο 1%. Αντίθετα, τα κράτη της Ευρώπης, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, κ.ά., δανείζονται με επιτόκιο 4,5%–6,8%, τουλάχιστον. Αυτό, για το παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό σύστημα, σημαίνει επιτόκιο 45.000%-68.000% μεγαλύτερο του επιτοκίου από εκείνο της κυβέρνησης Ομπάμα, και 450%–680% μεγαλύτερο του επιτοκίου Ντράγκι.
Και τρία υποθέματα:
α. Από ποιο ύψος επιτοκίου αρχίζει η τοκογλυφία στην Ευρώπη και στο Δ.Ν.Τ., και από ποιο επίπεδο τοκογλυφίας ισχύει η έννοια του «επαχθούς»;
β. Γιατί ένα χρέος που δημιουργήθηκε με τέτοια… επιτόκια δεν είναι επαχθές, και δεν πρέπει να ελεγχθεί, ευρώ ευρώ, με λογιστικό έλεγχο και αντιλογισμό;
γ. Η έννοια «επαχθές» δεν βρίσκεται μόνο μέσα σε τεράστια, τοκογλυφικά επιτόκια, και άρα στα επίπλαστα τμήματα του χρέους, αλλά και στην αντισυνταγματικότητα των Μνημονίων, και μάλιστα του «μητρικού» πρώτου, που ουδέποτε ψηφίστηκε από 180 βουλευτές και ουδέποτε έλαβε νομιμοποίηση.
Πρωτίστως, επαχθής είναι κάθε έννοια που εκχωρεί εθνική κυριαρχία, με οποιοδήποτε έμμεσο ή άμεσο τρόπο και ακολουθώντας, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου, και παρά πάσα λογική, κανόνες δικαίου που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη.

Γ΄ Μέρος
Το πραγματικό πιστόλι στον κρόταφο και όχι στο τραπέζι

3. Χώρα φόρου υποτελής.
α. Η Ελλάδα, μέσω των πολεμικών εξοπλισμών, έχει καταστεί, ουσιαστικά, χώρα φόρου υποτελής. Από το 1974 μέχρι σήμερα, έχει δαπανήσει περισσότερα από 250 δις δολάρια, για εξοπλισμούς, σύμφωνα με απόλυτα έγκυρες ευρωπαϊκές μελέτες. Ποσό, που αν αφαιρεθεί από το αρχικό χρέος, Καραμανλή–Αλογοσκούφη, η χώρα θα είχε και πλεόνασμα. Σημειώνεται πως η Ελλάδα αγοράζει το 15% των παγκόσμιων εξαγωγών όπλων της Γαλλίας και το 12% της Γερμανίας, εκτός των άλλων… προμηθευτών.
Είναι γνωστό ότι το πρόγραμμα πολεμικών εξοπλισμών της Ελλάδας, για την επόμενη πενταετία, ανέρχεται σε 7 δις περίπου. Γιατί η υπερχρεωμένη Ελλάδα, της «Ενωμένης» Ευρώπης, δεν σταματά παντελώς τα, λόγω τουρκικής απειλής, εξοπλιστικά της προγράμματα, τουλάχιστον…, για τα επόμενα 10 χρόνια;
β. Επίλυση στα όργανα της Ευρώπης, του ζητήματος της εγγύησης των συνόρων της Ελλάδας, και εάν στην πράξη αποτελούν σύνορα της Ευρώπης. Αυτό θα σημαίνει την εξασφάλιση εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, από την τουρκική επιβουλή, την άμεση προκήρυξη ΑΟΖ Ελλάδος, που είναι και ΑΟΖ της Ευρώπης... Οι στρατοί της Ευρώπης να φυλάσσουν τα σύνορα της Ελλάδας με συμβολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων, από κοινού με ελληνικά, και υπό ελληνικό έλεγχο. Με την Τουρκία στα γεωτρύπανα, μια πολεμική σύρραξη είναι περισσότερο κοντά από ποτέ.
Παράλληλο, συναφές ζήτημα, είναι το να μηδενιστούν τα αμιγώς ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα. Γιατί, η Ελλάδα δεν είναι μεμονωμένη χώρα–νησί, χωρίς ευρωπαϊκή ενδοχώρα και συμμάχους.
Ταυτόχρονα, μέσα στην Ευρώπη και μόνο μπορεί να επιλυθεί το θέμα των μεταναστών, με την αναστολή σχετικών συμβάσεων (Δουβλίνο 2), ψήφιση νέων, και με την ανάληψη οικονομικού κόστους από ευρωπαϊκές πηγές.

4. Εμβληματικά, συμβολικά αλλά ουσιαστικά καθημερινά ζητούμενα.
Η άμεση ανάγκη για πάγωμα και πλήρη αλλαγή των μνημονίων, επιβάλλεται από δύο, δειγματοληπτικά, ερωτήματα, που όμως έχουν τεράστια ουσιαστική όσο και συμβολική σημασία:
α. Τι μπορεί να περιμένει ο ανάπηρος με βαρεία εγκεφαλική νόσο, που καταδικάστηκε να πληρώνει το χαράτσι της ΔΕΗ με μειωμένο (!!!) συντελεστή 0,5, αντί 1 ή 1,2, που θα πληρώνουν οι υγιείς; Και αυτή, η συγκεκριμένη νόσος, περιγράφεται με σαφήνεια, ως τερατώδης λεπτομέρεια, στο κατάπτυστο νομοθέτημα της ντροπής, το οποίο ενέκρινε, με κτηνώδη απάθεια για τους ανάπηρους, η τρόικα Παπαδήμου, Βενιζέλου, Σαμαρά.
β. Τι μπορεί να περιμένει ο ασθενής που πάσχει από μεσογειακή αναιμία και δεν έχει να πληρώσει τα υλικά της αιμοκάθαρσής του, γιατί ο φαρμακοποιός δεν του χορηγεί, πλέον, άλλη πίστωση; Αφού, το «κράτος» δεν πληρώνει τους φαρμακοποιούς, παρά τις συνεχείς, ψευδείς εξαγγελίες.

Δ΄ Μέρος
Στοιχεία για την επίλυση του προβλήματος

Λύση υπάρχει, γιατί η κρίση δεν είναι οικονομικό γεγονός, αλλά αμιγώς πολιτικό.
Η Ελλάδα χρειάζεται άμεση συγκρότηση σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους. Υποδείγματα – παραδείγματα υπάρχουν πολλά μέσα στην Ευρώπη.
Όμως, η λύση θα προέλθει πρώτιστα όταν η Ευρωπαϊκή «Ένωση» χάσει τον χαρακτήρα της ολιγαρχικής διαρχίας, Γερμανίας–Γαλλίας, ή Γερμανικής Μοναρχίας, και γίνει Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση λαών και Κυρίαρχων Κρατών. Ας πούμε το αυτονόητο: οι δύο πρόεδροι αυτών των χωρών, και οι αποφάσεις κατά τις συναντήσεις τους δεν παράγουν αυτόματα νόμο για την Ευρώπη και δεν νομιμοποιούνται οι δύο, ως «Ευρωπαϊκή Ένωση». Αντίθετα, απονομιμοποιούν κάθε έννοια «Ένωσης». Ζητούμενο είναι η ύπαρξη αληθινά ισχυρής, μίας και ενιαίας Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης, με Πρόεδρο, υπουργούς, βουλευτές, με κοινή δημοσιονομική πολιτική, και δίκαιο, που θα υπερισχύει κάθε άλλου (και στον οικονομία…), και γενικότερα Δημοκρατική δομή μιας αληθινής… Ένωσης.
Και το πιο καίριο: διασπορά βιομηχανιών του βορά στο νότο ή και σε κάθε οικονομικά αδύνατο σημείο της Ευρωπαϊκής «Ένωσης». Παράδειγμα: βιομηχανίες, της δυναμικότητας της Μερσεντές ή ναυπηγία όπως της Οστάνδης να μετεγκατασταθούν π.χ. στην Πελοπόννησο και το Πέραμα, αντίστοιχα. Και η έννοια είναι ότι και ο νότος παράγει, και ο βοράς καταναλώνει. Σήμερα ο νότος είναι μόνο πελάτης–εισαγωγέας.
Ειδικότερα για τη χώρα μας, κορυφαία ζητήματα είναι τα παράνομα, αντισυνταγματικά, και επαχθή Μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, που επιβλήθηκαν εκβιαστικά στην Ελλάδα, καθώς και η πρωτοφανής ρήτρα του Αγγλικού δικαίου. Δηλαδή, του δικαίου μιας χώρας που βρίσκεται εκτός Ευρωζώνης και θα επηρεάζει θέματα εντός Ευρωζώνης, κατά παράβαση κάθε λογικής και ηθικής βάσης και, συνεπώς, του Διεθνούς Δικαίου.
Σκόπιμα, και με απώτερο δόλο, η Ευρωπαϊκή «Ένωση» δεν εφάρμοσε σε όλα της τα κράτη τους δικούς της νόμους και δίκαιο, που δεν επέτρεπαν τον δανεισμό σε κράτη-μέλη, των οποίων το χρέος / ΑΕΠ υπερβαίνει το 60%. Και ο δόλος βρίσκεται στο ότι υπερχρέωσε την Ελλάδα, με σκοπό να κατασχέσει ελληνική γη και κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή της, σε έδαφος, υπέδαφος, θάλασσα και αέρα, βάσει του Αγγλικού Δικαίου, με ταυτόχρονο αποτέλεσμα την μετατροπή του ελληνικού λαού σε εργασιακούς δούλους, μέσα στην Ευρωπαϊκή «Ένωση». 
Είναι εξίσου σαφές ότι η λύση περνάει από τη συνάντηση και των Ελλήνων με την αληθινή Δημοκρατία και όχι την φατριαστική εξουσία των κομμάτων–κοτζαμπάσηδων, της Μεταπολίτευσης. Άρα, είναι άμεσο ζητούμενο η ψήφιση νέου Συντάγματος, η οργάνωση Κράτους Πολιτών, που θα βασίζεται σε μία απολύτως ανεξάρτητη Δημόσια Διοίκηση, με πρώτο στόχο την απηνή καταδίωξη της διαφθοράς.
Ειδικά ως προς το χρέος:
1. Απαιτείται ρεαλιστικός χρόνος, ώστε ένα χρεοκοπημένο κράτος να βρεθεί στη θέση να παράγει πλούτο. Αυτός ο χρόνος δεν μπορεί, από σήμερα μετρούμενος, να είναι λιγότερος από ένα πλήρες πενταετές πρόγραμμα αναδιάρθρωσης και ανάπτυξης, που θα ξεκινήσει από χθες... Κι αυτό απαιτεί άμεσο πάγωμα του χρέους. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, βοηθάει και το ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατακρατά σήμερα 120δις ευρώ, σε ελληνικούς τίτλους. Αυτοί οι τίτλοι δεν κυκλοφορούν, και με την ουσιαστική πτώχευση της Ελλάδας δεν έχουν κανένα αντίκρισμα. Εάν διαγραφούν, που είναι ζητούμενο, κανένας πιστωτής δεν θα θιγεί. Εκτός, εάν η ΕΚΤ θεωρεί τον εαυτό της πιστωτή του ίδιου της του κράτους, δηλαδή της Ευρωπαϊκής «Ένωσης», της οποίας μέλος είναι η Ελλάδα.
Υπογραμμίζεται ότι, η Ευρωπαϊκή «Ένωση» ευθύνεται για τα δομικά μειονεκτήματά της, που παγίδεψαν την Ελλάδα σε ένα ευρώ επαχθούς ισοτιμίας, κατέστρεψε τον ελληνικό πλούτο επί δωδεκαετία, και υπερχρέωσε τη χώρα. Ευθύνεται για τα λάθη της οικονομικής της πολιτικής, ως Τρόικα, με τα ανεφάρμοστα Μνημόνια και τους εκβιασμούς της, σε εξίσου ενόχους με αυτήν Έλληνες πολιτικούς. Μια αληθινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πρώτα Ένωση της ευημερίας των Λαών και όχι των τραπεζών.
2. Λογιστικός έλεγχος με αυτόματο Αντιλογισμό, που θα ξεκινάει τουλάχιστον μία πενταετία πριν από το 2000, οπότε ορίστηκε η επαχθής «ισοτιμία» Δραχμής–Ευρώ. Δηλαδή, από το 1995. Αυτός ο έλεγχος θα αφορά, μέχρι το τελευταίο ευρώ, σε κάθε ομόλογο και κάθε συμφωνία, η οποία επιβάρυνε την Ελλάδα. Η χώρα δεν αρνείται να πληρώσει όποιες υποχρεώσεις της προκύψουν.
Εδώ, και βάσει των όλων όσων προαναφέρθηκαν από την αρχή αυτών των σημειώσεων, θα πρέπει να συναποφασιστεί, τι είναι τοκογλυφία, και εάν τα επιτόκια Ομπάμα, (0,01%), και Ντράγκι 1%, δεν ορίζουν ήδη έναν κοινά αποδεκτό τόπο επιτοκίων για την περίπτωση της Ελλάδας. Και, στόχος είναι ένα επιτόκιο δανεισμού χαμηλότερο από εκείνο της κυβέρνησης Ομπάμα, με το επιχείρημα ότι τα κράτη δικαιούνται επιτόκια χαμηλότερα από εκείνα των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτό, για κάθε πιθανό δανεισμό της Ελλάδας, μετά τον Λογιστικό Έλεγχο και τον Αντιλογισμό.
Παράλληλα, ο δημόσιος έλεγχος των «Ελληνικών» τραπεζών και ειδικά της Τράπεζας της «Ελλάδος», αποτελεί δομική προϋπόθεση σε αυτή την προσπάθεια.
Στην έννοια του Αντιλογισμού θα περιλαμβάνεται και το γνωστό καταναγκαστικό γερμανικό δάνειο, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και κάθε άλλο δάνειο ή δικαιούμενη αποζημίωση, που οφείλεται στην Ελλάδα.
3. Επανόρθωση επαχθούς ισοτιμίας.
Άμεσα σχετικό ζήτημα με τον Αντιλογισμό, είναι η διεκδίκηση εκ μέρους της Ελλάδας, αποζημιώσεων για απώλεια οικονομικών εθνικών πόρων κάθε μορφής, λόγω της επαχθούς ισοτιμίας 340,75 Δραχμών με 1 Ευρώ, κατά τη δωδεκαετία 2000 – 2012. Η Ελλάδα δικαιούται μια καλύτερη ισοτιμία από αυταπόδεικτα κατώτερα οικονομικά κράτη σε σχέση με την ίδια, όπως τα υπό ανάπτυξη κράτη που προαναφέρθηκαν. Και τουλάχιστον μια ισοτιμία καλύτερη από εκείνη της Λετονίας, Βουλγαρίας. Τα ποσά αυτών των αποζημιώσεων θα συνυπολογιστούν στον Αντιλογισμό, υπέρ της χώρας μας.
Αυτονόητος και ο έλεγχος όλων των συμβάσεων, προμηθειών, παραγγελιών της χώρας, που είτε υπογράφτηκαν είτε εκτελέστηκαν στο ως άνω χρονικό διάστημα.
4. Άμεση δημιουργία Επιτροπής Υποδοχής και Ελέγχου πιθανών χρεών Ελλάδος.
Για να μη χαθεί ο Λογιστικός έλεγχος και Αντιλογισμός στο βάθος του χρόνου, και όσο αυτός θα συνεχίζεται, προτείνεται η άμεση εξέταση της προϊστορίας κάθε ομολόγου, που από σήμερα και στο μέλλον θα έλθει στην Ελλάδα προς εξόφληση. Δηλαδή, θα απορρίπτεται ως τοκογλυφικό κάθε ομόλογο ή απαίτηση που, π.χ., θα ξεκινάει με ένα ποσό δανεισμού 1,5 δις, πριν από δέκα χρόνια, και στην αποπληρωμή του ο δανειστής εξοφλείται με 25 δις. Κι αυτό είναι υπαρκτό παράδειγμα του 2010. Αντίθετα, η πτωχευμένη Ελλάδα θα αποπληρώνει στο ακέραιο το ποσό δανεισμού της, και εφόσον αυτό δεν αποτελεί δόλια–σκανδαλώδη συμφωνία, ή οποιαδήποτε δόλια οικονομική πράξη, αλλά με ένα επιτόκιο που θα βρίσκεται χαμηλότερα από το επιτόκιο Ομπάμα.
Χαρακτηριστικό της απόλυτης ασυδοσίας, που επικρατεί σήμερα εις βάρος της Ελλάδος, είναι το πρόσφατο γεγονός της αποπληρωμής του ομολόγου των 435 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτό το ομόλογο εξοφλήθηκε στις 15/5/2012, στο ακέραιο (και όχι «κουρεμένο») γιατί έτσι επέμενε ο κ. Λουκάς Παπαδήμος. Το κέρδος για τους κατόχους του ομολόγου ήταν ενσωματωμένο και έφτασε στο 160%. Δηλαδή είχαμε να κάνουμε με ένα αρχικό κεφάλαιο 261 εκατομμυρίων, ευρώ. Το «ενδιαφέρον» είναι ότι αυτό το ομόλογο των 261 εκατομμυρίων ευρώ, μαζεύτηκε μόλις πριν λίγους μήνες και ενόψει του «κουρέματος». Δηλαδή, χρήματα αγνώστου προελεύσεως, που μπορούν να ανήκουν στην τάξη του μαύρου χρήματος, με ό,τι αυτό σημαίνει. Η αποπληρωμή αυτού του ομολόγου έγινε με την απειλή του Βρετανικού δικαίου των Μνημονίων και την μεταφορά εκ μέρους των υπευθύνων της απειλής για κατάσχεση ελληνικής γης σε περίπτωση «κουρέματος». Αυτό τα λέει όλα για το μέλλον της χώρας σε παρόμοιες περιπτώσεις. Είναι απόλυτα εξακριβωμένο ότι το σύνολο μελλοντικών χρεών της χώρας, που πρέπει να εξοφληθούν χωρίς «κούρεμα» ανέρχονται συνολικά σε 7,5 δισεκατομμύρια.   
5. Κάθε σοβαρός, κρατικός, επιτελικός σχεδιασμός οφείλει να διαθέτει εφεδρικά σχέδια έκτακτης ανάγκης, για να αντιμετωπιστεί μια πιθανή απειλή εθνικής καταστροφής. Έτσι, σε περίπτωση που τίποτε από όλα τα προαναφερόμενα δεν πάει καλά, θα πρέπει η χώρα να προετοιμάσει σχέδια επανόδου στη Δραχμή. Και προετοιμασία δεν σημαίνει επιδίωξη, αλλά ενέργειες για απευκταίες περιπτώσεις. Αντίστοιχα, πρέπει να ελεγχθούν, να μελετηθούν όλα τα σχέδια της χώρας και για κάθε άλλη περίπτωση έκτακτης ανάγκης, πέραν της οικονομικής. Κι αυτό σημαίνει σχέδια για τους εν δυνάμει στρατηγικούς εχθρούς της χώρας μέσα και έξω από συμμαχίες.
Παράλληλα, απαιτείται άμεση δημιουργία Ανώτατης Επιτροπής Διαχείρισης διατροφικών και Ενεργειακών Πόρων της χώρας. Όχι μόνο ως απαιτούμενο, λόγω Κρίσης, αλλά για να διορθώσει και ελέγξει τις στρεβλώσεις παραγωγής προϊόντων, διατροφής και ενέργειας της χώρας, με στόχο την αυτάρκειά της. Στρεβλώσεις που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα, κατά τη δωδεκαετία 2000 – 2012. Διάστημα, δηλαδή, που η χώρα συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή « Ένωση». 

Αυτά, δειγματοληπτικά, αφορούν στη χώρα μας, όπου στην πράξη έχει καταργηθεί το Κοινωνικό κράτος, η Πρόνοια και η εσωτερική ασφάλεια, ενώ η Εθνική Κυριαρχία της κινδυνεύει με άμεση εκχώρηση. Και, κινδυνεύει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου εισήλθε αναζητώντας την αναβάθμιση, καταξίωση και ασφάλειά της, αλλά, αντίθετα, σήμερα βιώνει την καταστροφή της.
Τα προβλήματα αυτά αφορούν και σε όλες τις άλλες χώρες που, είτε βρίσκονται ήδη υπό τον έλεγχο της Τρόικας και του ΔΝΤ είτε εισέρχονται σε φάση πλήρους κατάρρευσης.
Εάν απαντηθούν, στην πράξη, όλα όσα θέτουμε εδώ, ως προβληματισμό, τότε θα εξαλειφθούν και τα εισαγωγικά από την λέξη «Ένωση» στον τίτλο μας. Με στόχο η επαχθής σήμερα σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη να γίνει αξιοπρεπής.
Γιατί, όπως προαναφέραμε, η, κατ’ ουσία και τύπο, ανύπαρκτη Ευρωπαϊκή «Ένωση» πρέπει να μετατραπεί σε Δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση λαών και Κυρίαρχων Κρατών. Κι αυτό θέλει δημοκρατικά κριτήρια και ανάλογη βούληση, για να περάσουμε από το σημερινό ευρωπαϊκό παραμάγαζο της οικονομικής ολιγαρχίας των Επικυρίαρχων, σε μία Ένωση δημοκρατικών όσο και αξιοπρεπών κοινωνικών κρατών, με κύρια μέριμνα την πρόνοια στον πολίτη, τον λαό.



__________________________________________________

Ο Γιώργος Ρωμανός, επιμελείται το διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό Πανδώρα
 _______________________________________________